Searching for Aurora – My Story…

Κι επιτέλους, μετά από 9 μήνες (ούτε εγκυμοσύνη να ήταν…),
βρήκα χρόνο να ολοκληρώσω το βίντεο με την προσωπική μου ιστορία – όνειρο ζωής: “Αναζητώντας το Βόρειο Σέλας στην Ισλανδία“.
Χαρείτε το full screen και HD κατά προτίμηση!

Searching for Aurora in Iceland. My story… from antonis vlavogelakis on Vimeo.

Share on Facebook

Αύγουστος στην Τοσκάνη!

Συνήθως τη φλασιά που με οδήγησε να διαλέξω έναν προορισμό, ομολογώ, δε τη θυμάμαι…

Πέρα, βέβαια, από τα όνειρα ζωής, όπως είναι ο αρκτικός βορράς που ακόμη περιμένει…

Για την Τοσκάνη ωστόσο το θυμάμαι! Με οδήγησε ο αγαπημένος Shuggs (τραγουδιστής των Madness)! Καθώς έτυχε να δω μια σειρά τηλεοπτικών εκπομπών που έκανε, οδηγώντας ένα mini στην πανέμορφη περιοχή της Ιταλίας!

Αποφάσισα να κάνω κέντρο τη Φλωρεντία κι απο κει να τριγυρίσω, όσες γύρω πόλεις και χωριά προλάβαινα σε μια βδομάδα!

Aποφάσισα επίσης, να μην ασχοληθώ με αυτοκίνητο, ώστε στις εκδρομές να έχω την άνεση να δοκιμάζω και κανα τοπικό κρασί! Εξάλλου, οι σιδηροδρομικές συνδέσεις αποδείχτηκαν αξιοπρεπέστατες!

Θα μπορούσα – και θα έπρεπε – να φτιάξω ένα άρθρο για τη Φλωρεντία και κάθε άλλη περιοχή που επισκέφτηκα χωριστά! Κάποια στιγμή θα το κάνω…

Ωστόσο, οι πληροφορίες βρίσκονται κι αλλού, αν ψάξεις. Το σημαντικό είναι οι εικόνες με τις οποίες γεμίζεις το κεφάλι σου – μοιραία και τη μνήμη της φωτογραφικής!

Γι αυτό θα παραθέσω εδώ, έστω ελάχιστες χαρακτηριστικές φωτογραφίες, από τη γύρα στην περιοχή.

Για την ιστορία να σημειώσω ότι οι φωτος μπροστά στον ποταμό Άρνο είναι από το μπαλκονάκι του ξενοδοχείου Bretagnia που πέτυχα, για καλή μου τύχη, σκαλίζοντας το web με προορισμό Φλωρεντία – Τοσκάνη . Κι ένα tip… Μπιστέκα Φιορεντίνα και κόκκινο κρασί στην Trattoria του Angiolino με τον απίθανο Massimino στο service! Το σκέφτομαι και δακρύζω!

Πάμε για φωτογραφίες!

Florence

Ηλιοβασίλεμα στον Άρνο κι ακριβώς στο κέντρο του!

Arezzo

Cortona

Siena

Lucca

 

Pisa

Marina di Pisa

Photos Antonis Vlavo

Share on Facebook

MADEIRA ταξίδι – Η ανθισμένη λάβα!

 

Κείμενο – φωτογραφίες: Αντώνης Βλαβογελάκης

Μαζί με τις Αζόρες και τις Κανάριες είναι ο πιο κοντινός τρόπος να πεις ότι βούτηξες το πόδι σου στα βαθιά του Ατλαντικού! Πετάς μέσω Λισσαβόνας, αν δε μπερδευτείς στα τέρμιναλ του άθλιου αεροδρομίου της, φτάνεις στην πρωτεύσουσα Founchal, ένα υβρίδιο παραδοσιακών σπιτακίων και πολυτελών ξενοδοχείων, παρατάς τα πράγματα, κατεβαίνεις στην παραλία, πίνεις ένα μαδεριανό κρασί και ξεκινάς…
Εγώ, θα βοηθήσω μόνο δίνοντας κάποια σημεία κλειδιά, όπως:

5  λόγοι για να μην πάς στη Μαδέρα

1. Δε μπορείς να είσαι σε παραθαλλάσιο μέρος και μην έχεις την αμμουδιά της Χαλκιδικής. Το καταλαβαίνεις ότι είσαι κολλημένος, αλλά that’s Life…

2. Δεν αντέχεις τα ηφαιστιογενή τοπία, τα βράχια αρχαίας λάβας που σχηματίζουν φυσικές πισίνες, τα ψηλά απόκρημνα ακρωτήρια και την απουσία συγκροτημάτων με μεταμοντέρνες ή έστω νεοκλασσικές μεζονέτες.

3. Σιχαίνεσαι τις 20ποντες γαρίδες ατλαντικού και τις σπεσιαλιτέ με χέλι. Ακόμη και το σουβλακοφιλέτο απίθανης ποιότητας στο Casa Madeirense σε αφήνει παγερά αδιάφορο, μιας και προτιμάς μια πίτσα και μαλί της γριάς στα Νέα Πλάγια.

4. Αν είναι για σένα εξαιρετικά σημαντικό το να περάσεις το βράδυ σου σε μπαρότσαρκες και κυριλάτα bar restaurants, να προτιμήσεις τη Θεσσαλονίκη, όπου θα σου μείνουν, για να φας, και τα λεφτά των εισιτηρίων…

5. Αν ο ήπιος υποτροπικός καιρός σε κάνει να χασμουριέσαι και προτιμάς ακραίες θερμοκρασίες, πάρε την αντίθετη κατεύθυνση κατά Ντουμπάι, όπου και ζέστη θα βρεις και χιονοπόλεμο θα παίξεις στην τεχνητή χιονοπίστα…


5 λόγοι για να πάς στη Μαδέρα

1. Τα εξαιρετικής ομορφιάς τοπία που θα δεις, ναυλώνοντας έναν ταρίφα για όλη μέρα με περίπου ένα κατοστάρικο… Το να ακούς τον ταρίφα να σου λέει πως εκτρέφουν μόνο αγελάδες και όχι κατσίκια, αφού τα τελευταία τρώνε τα πάντα, και καταστρέφουν το περιβάλλον!

2. Για τη μοναδική ευκαιρία να κάνεις ένα τουρ μέσα σε ένα τούνελ – σπήλαιο που δημιούργησαν πριν από κανα εκατομμύριο χρόνια μερικά αέρια, μέσα στη λάβα! Να κοιτάξεις κάτω, από το Cabo Girao έναν από τους ψηλότερους γκρεμούς στην Ευρώπη και να φανταστείς ότι πέφτεις από 580 μέτρα! Ζήτω η υψοφοβία!

3. Για να κολυμπήσεις στις φυσικές πισίνες μέσα στη μαύρη λάβα και επειδή είσαι και κυριλέ άτομο, να ρίξεις στο καπάκι και ένα σπα στο ξενοδοχείο!

4. Για τις καταστροφικά νόστιμες γαρίδες του Casa Madeirense, τις διάφορες εκδοχές μαγειρέματος του χελιού, το υπέροχο περιβάλλον και service του Restaurante do Forte, όπου κοιτάς τον Ατλαντικό μέσα από τις πολεμίστρες και για το ηλιοβασίλεμα στο ταβερνάκι του Doca Do Cavaca, με τον ήλιο να πέφτει πίσω από το cabo Girao.

5. Για τον μονίμως ανοιξιάτικο καιρό, τη θερμοκρασία να κυμαίνεται όλο το χρόνο από 18 μέχρι 26 βαθμούς, την φανταστική βλάστηση, τους ανθόκηπους, και τα ωκεάνια σύννεφα που έρχονται κάθε μεσημέρι να κρύψουν τον υποτροπικό ήλιο, ώστε να κάνεις τις βόλτες σου άνετα!


Share on Facebook

Βρυξέλλες. Μια σύνοδος…

To παρόν ιστοριάκι το είχα φτιάξει αρκετά χρόνια πριν όταν είχα πρωτοπάει Βρυξέλλες… Μιας και τυχαίνει να ξαναπεράσω από κει αυτές τις μέρες και αυτή τη φορά, ναι έχει Σύνοδο Κορυφής, είπα να το ανεβάσω… έτσι για το καλό! Enjoy!

 

Είχα μόλις τελειώσει ένα ραντεβού στο δικαστικό μέγαρο, το Palais de Justice,

με την επικεφαλής του συνεργείου καθαρισμού του μεγάρου. Εκπληκτική

κοπέλα (Πάντα θεωρούσα ότι το “Ρουμάνα” είναι αναγραμματισμός άλλης λέξης…).

Γεννημένη στο Βουκουρέστι, μόλις εικοσιπέντε Μαΐων και είχε

καταφέρει να έχει αυτή τη διακεκριμένη θέση. Το ραντεβού πήγε πολύ
καλά, μιας και ολοκληρώσαμε με επιτυχία αυτό που είχαμε σκεφτεί το
προηγούμενο βράδυ όταν γνωριστήκαμε, σε κατάσταση ευθυμίας, σε μια
φοιτητική μπυραρία.

Είχε υποσχεθεί να ικανοποιήσει την επιθυμία που είχα εκφράσει να κάνω βρωμιές
μέσα σε δικαστική αίθουσα και αυτή η μέρα ήταν ακριβώς ότι έπρεπε,
καθότι αργία. Ήταν πραγματικά μεγάλη η ψυχική ανάταση να επιδίδεσαι σε
ανάρμοστες, για έναν τέτοιο χώρο, πράξεις και να ακούς την ηχώ του
άδειου μεγάρου να επιμελείται δημιουργικά τις άναρθρες κραυγές σου.
Μοναδική εμπειρία. Σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα… Όμως, όπως όλα τα ωραία
πράγματα, κι αυτό κάποτε τελείωσε. Αποχαιρέτισα εγκάρδια το μέγαρο και
την κοπέλα και κατέβηκα τα μαρμαρένια σκαλιά προς την έξοδο.
Με φώναξε από τον επάνω όροφο πριν βγω από την πόρτα. Γύρισα και ρώτησα
τι ήθελε. Μου είπε ότι μιας και ήμουν στην πόλη για να καλύψω τη Σύνοδο
Κορυφής θα μπορούσε να μου δώσει κάποια στοιχεία ιδιαίτερα χρήσιμα.
Φτάνει να ξαναβρισκόμασταν. Δώσαμε ραντεβού το βράδυ, στη γνωστή
μπυραρία. Βγήκα στον δρόμο…

Βαθιά ικανοποιημένος δεν έβλεπα την ώρα ώστε να φτάσω στην Γκραν Πλας για ένα
κις με καπνιστό σολομό. Η κίνηση στους δρόμους ανεπανάληπτη. Στην πόλη
είχαν φτάσει εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές από όλη την Ευρώπη. Οι
ηγέτες είχαν μαζευτεί και πάλι εδώ στις Βρυξέλλες να
αποφασίσουν την επιβολή ενός νέου φόρου στην έκδοση βιβλίων και να
συζητήσουν το ενδεχόμενο εφαρμογής τεκμηρίου στη μεταμεσονύκτια
διασκέδαση, καθώς και στην εκτός γάμου ερωτική ζωή.

Η διαμαρτυρία προβλέπονταν μεγάλη.
Τα μπλοκ των διαδηλωτών βρίσκονταν στις τελευταίες ελεύθερες βόλτες
πριν συγκροτηθούν για τις εβδομηνταπέντε περίπου διαφορετικές
διαδηλώσεις που θα γινότανε στην πόλη. Για άλλη μια φορά το κίνημα δεν
είχε καταφέρει να αποκτήσει συνοχή. Έτσι οι εικοσιπέντε χώρες που
συμμετείχαν είχαν κατεβάσει περίπου από δύο διαφορετικά μπλοκ έκαστη,
σύνολο περίπου πενήντα, συν τα εικοσιπέντε διαφορετικά μπλοκ που
κατέβαιναν από την Ελλάδα, να τα εβδομηνταπέντε!

Παραδόξως η αστυνομική παρουσία ήταν ιδιαιτέρως διακριτική, σε ολόκληρη την πόλη
κι αυτό ήταν κάτι που συζητιόταν έντονα, τόσο στα πηγαδάκια των
διαδηλωτών, όσο και στα τραπεζάκια των αλητών και ρουφιάνων
δημοσιογράφων, μέλος των οποίων ήμουν κι εγώ.

Δεν ήταν μόνο αυτό. Η Ευρωπαϊκή κυβέρνηση είχε φροντίσει σε μεγάλο
βαθμό για την εξυπηρέτηση των διαδηλωτών. Όλες οι κεντρικές και μεγάλες
πλατείες είχαν οργανωθεί σε χώρους σίτισης των διαδηλωτών όπου
προσφέρονταν δωρεάν, αφειδώς στρείδια και διάφορα άλλα όστρακα. Η
αρχικές αναστολές και αντιρρήσεις, από την πλευρά των οργανώσεων είχαν
καμφθεί, καθώς η ώρα περνούσε και η πείνα είχε αρχίσει να κάνει αισθητή
την παρουσία της. Έτσι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου είχε περάσει για
ένα κέρασμα.

Στο κάτω κάτω γι αυτές τις κοινωνικές παροχές δεν διαδηλώνουμε; Θα ήταν
απαράδεκτο από μέρους μας, όταν μας τις προσφέρουν να τις αρνούμαστε.
Θα ήταν υποκρισία…», ήταν τα λόγια ενός από τους επικεφαλής του βιολετί
μπλοκ που ερχόταν από την Κυψέλη.

Συμφώνησα με την άποψή του και προσπάθησα να μάθω τι άλλες παροχές υπήρχαν προς τους διαδηλωτές.

Εμφιαλωμένα νερά και πάρα πολλές χημικές τουαλέτες. Αυτά, όχι και τίποτε σοβαρό,
όπως καταλαβαίνεις…», επανήρθε στην γκρίνια του.

Του πρότεινα να κεράσω μια μπύρα
και να συζητήσουμε λίγο σε ένα μπιστρό εκεί δίπλα μπας και μάθω μερικά
πράγματα παραπάνω σχετικά με τη σύνοδο και την αντισύνοδο, χωρίς να
χρειαστεί να κοπιάσω περαιτέρω. Δέχτηκε να κάτσει μαζί μου καμιά ώρα
μέχρι την έναρξη των διαδηλώσεων. Παρήγγειλα δυό μελαχρινές βελγίδες –
μπύρες εννοώ – και πιάσαμε την κουβέντα. Σε δυό λεπτά όμως ο Βλάσης,
έτσι τον ελέγανε, έπιασε με νόημα την κοιλιά του και έφυγε σφεντόνα για
την τουαλέτα. Αν σκεφτεί κανείς ότι η τουαλέτα βρισκόταν στο πατάρι,
μπορούσε να δικαιολογηθεί η έκφραση τρόμου που είχε ζωγραφιστεί στη
φάτσα του καθώς πάσχιζε, με σχεδόν κλειστά τα πόδια να ανέβει τα ξύλινα
σκαλιά. Περιμένοντας χάζευα έξω την περίφημη Γραν Πλας και το πολύχρωμο
πλήθος που έτρεχε πάνω κάτω.

Ο Βλάσης κατέβηκε ανακουφισμένος.

Πρέπει να κρύωσα στο ταξίδι!», μου είπε συνωμοτικά.

Τα έχουν αυτά τα ταξίδια…», τον δικαιολόγησα και πριν προλάβω να τελειώσω
την κουβέντα μου, τα ξύλινα σκαλιά που ανέβαζαν στην τουαλέτα, έτριξαν
και πάλι κάτω από το βάρος των τρεμάμενων ποδιών του Βλάση.

Βρε τον κακομοίρη…», σκέφτηκα κι έβγαλα από την τσάντα μου ένα χαπάκι Ercefuril ή Imodium, δε θυμάμαι… Μόλις κατέβηκε του το έδωσα.

Χτύπα το γρήγορα, τέτοια μέρα δεν είσαι για να ψάχνεις τουαλέτες. Έχεις αγώνα
να δώσεις. Εγώ πάντα τα κουβαλάω, ποτέ δεν ξέρεις στα ταξίδια. Μου έχει
μείνει από τις αποστολές στην Ασία…», κόμπασα… Ο Βλάσης σηκώθηκε και
μου είπε πως θα ήθελε να βγει μια βόλτα να πάρει αέρα.

Τέλειωσα τη μπύρα μου και βγήκα κι εγώ έξω
να παρακολουθήσω την εξέλιξη των εκδηλώσεων. Σε λίγα λεπτά άρχισα να
νοιώθω ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Οι ουρές έξω από τις χημικές
τουαλέτες δεν ήταν και στο πιο φυσιολογικό μήκος. Για την ακρίβεια ήταν
πολύ μακριές. Το ίδιο και οι ουρές έξω από τα φαρμακεία. Ρώτησα έναν
κατάξανθο μουσάτο διαδηλωτή μπας και ήξερε τι συμβαίνει. Με κοίταξε με
γουρλωμένα μάτια, πιάνοντας την κοιλιά του. Κρύφτηκε όπως, όπως πίσω
από ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο και κατέβασε το παντελόνι του. Κοίταξα
τριγύρω… Δεν ήταν ο μόνος! Δεκάδες υποψήφιοι διαδηλωτές φαινόταν να
έχουν σοβαρό πρόβλημα με το πεπτικό τους σύστημα.

Μερικοί ιδιοκτήτες μπιστρό και μπαρ, έσπευδαν να αναρτήσουν έξω από τις
βιτρίνες τους χαρτάκια που έγραφαν σε διάφορες γλώσσες πως οι τουαλέτες
δεν λειτουργούσαν ή ήταν μόνο για τους πελάτες. Αν καταλάβαινα καλά
ήμουν αυτόπτης – και ευτυχώς υγιής – μάρτυς ενός μαζικού κοψίματος!
Τριγύρισα για αρκετή ώρα στους δρόμους της πόλης και παντού το σκηνικό
ήταν το ίδιο. Μερικοί υγιείς διαδηλωτές προσπαθούσαν να συντονίσουν την
κατάσταση και να καταλάβουν τι συνέβαινε. Όμως η κατάσταση ήταν πια
εντελώς εκτός ελέγχου. Προσπάθησα να επικοινωνήσω με κάποιους εκ των
επικεφαλής των ομάδων που ήξερα, αλλά του κάκου. Δεν έβγαινε κανένα
συμπέρασμα. Το κίνημα είχε χεστεί! Άγνωστο το αν θα γινόταν κάποια από
τις κινητοποιήσεις. Η κατάσταση είχε γίνει σκατά, στην κυριολεξία.

Αποφάσισα να γυρίσω στο ξενοδοχείο, μέχρι νεωτέρας.
Άνοιξα τηλεόραση και έβαλα το Euronews. Τα ρεπορτάζ μιλούσαν
επιφυλακτικά για ακύρωση των διαδηλώσεων λόγω κάποιας ελαφριάς
επιδημίας των διαδηλωτών. Κάνείς δε μιλούσε συγκεκριμένα, το μόνο που
ακουγόταν από επίσημα χείλη ήταν καθησυχαστικά λόγια, ότι δεν
κινδυνεύει κανείς και τέτοια. Και μετά, ρεπορτάζ από τις ψηφοφορίες του
κοινοβουλίου. Έριξα ένα μικρό zapping στα δορυφορικά κανάλια και
αποχαυνώθηκα με το γνωστό ολλανδικό γριάλιτυ “Time to Say Good Bye”,στο
οποίο διάφοροι υπέργηροι παίχτες προσπαθούν να πεθάνουν ο ένας τον άλλο
μια ώρα αρχύτερα, ώστε το κράτος να γλυτώσει συντάξεις… Με πήρε ο ύπνος για κανα δυό ώρες και ξύπνησα από
κάτι ουρλιαχτά σε μια διαφήμιση τηλεμάρκετινκ για ένα σετ μαχαιριών
κουζίνας. Η ώρα είχε πάει δέκα. Θυμήθηκα το ραντεβού με την φίλη μου,
φρεσκαρίστηκα και πετάχτηκα μέχρι τη μπυραρία. Ήταν εκεί με τρεις φίλες
της. Όχι άσχημες οι δύο, δε βλεπόταν η τρίτη. Μου κούνησε επιδεικτικά
έναν φάκελο.

Έχει σχέση με τα σημερινά;», ρώτησα.

Απόλυτη!», δήλωσε και μου εξήγησε ότι θα γινόταν δικός μου κάτω από ορισμένες
προϋποθέσεις τις οποίες θα τις έθεταν αυτή και οι φίλες της, στο σπίτι
της μίας από αυτές. Όλες χαμογέλασαν πονηρά… Το δημοσιογραφικό μου
δαιμόνιο δε δίστασε στιγμή. Θα έπαιρνα τον φάκελο με οποιοδήποτε
σεξουαλικό κόστος. Η βραδιά εξελίχθηκε σε ιδιαιτέρως εξαντλητική, το
πρωί όμως ο φάκελος ήταν δικός μου. Ήταν δύο φωτοαντίγραφα από
αποδείξεις παραλαβής 112 τόνων χαλασμένων στρειδιών από το
αποτεφρωτήριο της Αμβέρσας, καθώς και για 200.000 φιάλες νερού με
σαλμονέλα
. Τις αποδείξεις είχε βρει ξεχασμένες η δικιά μου σε ένα
από τα γραφεία υψηλά ιστάμενων στελεχών της Ευρωπαϊκής Κυβέρνησης, που
καθαρίζει με το συνεργείο της.

Την άλλη μέρα πετούσα για πίσω. Ο Τριανταφυλλόπουλος περίμενε ανυπόμονα το
ρεπορτάζ που θα του έδινε πανευρωπαϊκή αποκλειστικότητα σχετικά με τις
νέες μεθόδους καταστολής των κινητοποιήσεων. Εγώ είχα ήδη συμφωνήσει
ένα ποσό που θα μου επέτρεπε να αποσυρθώ για κανά δυό χρόνια από την
ενεργό δράση. Η καλή μου ρουμάνα (το όνομά της δεν το έχω αναφέρει για
ευνόητους λόγους), αποφάσισε να αποδεχθεί την πρόταση γνωστού καναλιού
για παρουσίαση μιας εκπομπής με ευτράπελα από δικαστικές αίθουσες. Μέσα
στο αεροπλάνο της χάρισα ένα κολιέ με μαργαριτάρια. Το πήρε, χάιδεψε τα
μαργαριτάρια και με ρώτησε:

-«Είναι από τα στρείδια που φάγανε οι διαδηλωτές;»

 

Αντώνης Βλαβογελάκης

Share on Facebook

KOΡΝΟΥΑΛΗ… Το τέλος της Γης!

Κείμενο – φωτος: Αντώνης Vlavo

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό SOUL.

Ο Αντώνης Βλαβογελάκης, απομακρύνθηκε για μία ακόμη φορά όσο μπορούσε, από το ελληνικό καλοκαίρι, με τον ήλιο, τον ιδρώτα, τη χωριάτικη, το συνωστισμό, τα καλά και τα κακά του! Και βρέθηκε στη Γηραιά Αλβιόνα, για την ακρίβεια στο δυτικότερο σημείο της μέσα στον Ατλαντικό, το Land’s End… Sunny days are over!

Το ταξίδι με το τρένο από το Paddington του Λονδίνου δεν ήταν παραπάνω από 5 ευχάριστες ώρες μέσα από τοπία που είχες διαβάσει γι αυτά στην Αγκάθα Κρίστι και μέσα από πόλεις με εκατοντάδες σπίτια και στέγες copy paste, όπως το Plymouth! Αποβίβαση στο Truro, την “πρωτεύουσα” της περιοχής, με βαριά βαριά 20 χιλιάδες κατοίκους!

Εντύπωση πρώτη: Οι γλάροι κάνουν τρομερή φασαρία! Έχουν μέγεθος κοτόπουλου και απογειώνονται χωρίς πρόβλημα με ένα μήλο στο στόμα! Θα πιστέψεις ότι σε χλευάζουν και ο ήχος τους θα σε ακολουθεί μέρες!

Το Truro, είναι το καταλληλότερο μέρος για να μείνεις! Είναι το κέντρο της περιοχής, θα βρεις εστιατόρια και pubs για να ικανοποιήσεις τον εσωτερικό σου κόσμο και από τον τερματικό των λεωφορείων του, θα πας εύκολα, πάμφθηνα και άνετα σε όποιο σημείο της περιοχής θέλεις! (το ενδεχόμενο να οδηγήσω ανάποδα το ξεχνάμε, σε κάθε στροφή πιστεύω ότι θα είναι η τελευταία μου!) Υπάρχει ένα ημερήσιο εισητήριο, με το οποίο ανεβοκατεβαίνεις όσες φορές θέλεις σε οποιοδήποτε λεωφορείο της περιοχής, σε πολλές διαδρομές θα είσαι μόνος στο κατάστρωμα ενός cabrio double decker και θα αγναντεύεις τον ωκεανό! Υ-πε-ρο-χα! Τρεις προτάσεις για να μείνεις στο Truro! Hotel Carlton για ησυχία, πέντε λεπτά από το κέντρο, να προτιμήσετε μια από τις δύο σοφίτες! Υπέροχη μυρωδιά το πρωί, από αυγά και μπέικον! Για να είστε καράκεντρο προτιμήστε το Mannings, όπου θα τρώτε επίσης, αξιοπρεπώς , στο εστιατόρο του! Και για περισσότερη χλίδα, αξίζει να χτυπήσετε, έστω μία μέρα στον πύργο του Alverton Minor! Να πιείτε κι ένα malt στον κήπο του από μένα…

Όσες μέρες και να μείνεις στην περιοχή, θα συνεχίζεις να βρίσκεις άλλο ένα εντυπωσιακό μέρος να επισκεφτείς! Στις έξι μέρες πρόλαβα μερικά και περιγράφω:

Eden Project: Είπαμε λατρεύεις τη γκριζαδούρα, αντέχεις το ντριζλ, αλλά τη μέρα που ρίχνει cats and dogs, πηγαίνεις στο εντυπωσιακό σκηνικό που έχουν στήσει μέσα σε έναν κρατήρα! Δύο τεράστια θερμοκήπια-θολοι, εξωμοιωτές κλίματος! Το πρώτο φιλοξενεί την τροπική βλάστηση όλου του πλανήτη και το δεύτερο εξωμοιώνει το περιβάλλον της Μεσογείου! Εντυπωσιακό!

Penzance: Η πρώτη επαφή με την παλίρροια! Ένα λιμάνι με σκάφη, να στέκονται στην άμμο… Κάθε έξι ώρες τα νερά του ωκεανού ανεβοκατεβαίνουν! Πέτυχα το “γέμισμα”! Ο ωκεανός φυσάει και ψεκάζει, το ίδιο κάνει κι ένα σύννεφο από επάνω! Γυρνάς τη μηχανή να τραβάει σέπια…

Lands End: Εκεί που τελειώνει η Αγγλία και απέναντι είναι η Αμερική! Γκρεμός! Ακούω το βρυχυδμό του ωκεανού! Μόνο τον ακούω όμως! Η ομίχλη φροντίζει να μη βλέπω την τύφλα μου! Η διαδρομή προς και από όμως γίνεται πάνω στο κατάστρωμα του cabrio double decker, που προανέφερα, και είναι συγκλονιστική!

St Ives: Γιατί καλέ μου άγγλε τουρίστα δεν πας στην Ελλάδα να αφήσεις συνάλλαγμα…? Μία υπέροχη τοποθεσία, μια πανέμορφη κωμόπολη και ένα πλήθος βρετανών που κατεβαίνουν Αύγουστο στην Κορνουάλη, γιατί η βροχή είναι πιο ζεστή! (ατάκα του Θωμά του Κάπελα, που μου πυροδότησε αυτό το ταξίδι και τον ευχαριστώ)! Το πλήθος είναι για γέλια και για κλάμματα! Γονείς, παιδιά, σκυλιά, μαγιώ, δερμάτινα, πουλόβερ, σορτσάκια, γούνες, σαγιονάρες και μπότες! Κρίμα!

Newquay: Το μεγαλειώδες τοπίο! Μια πόλη που καταλήγει σε βράχους που κόβονται φέτα, μέσα στον ωκεανό! Από κάτω πελώωωρια αμουδιά που έχει προκύψει από την άμπωτη! Λουώμενοι και σέρφερς εκμεταλεύονται τις ώρες που τραβιούνται τα νερά! Δε θα ξεχάσεις ποτέ τον ήχο του ωκεανού, από κάτω σου! Ένας καφές στο ξενοδοχείο Headland με θέα τους σέφερς και μια βόλτα μέχρι το παρατηρητήριο… must!

Falmouth: Δε γνωρίζω πώς είναι η πόλη το πρωί, την πέτυχα απόγευμα, ώρα ηλιοβασιλέματος, εντελώς ήσυχη, μελαγχολική, γοητευτική! Not much to do, αλλά ένα ψάρι και ένα κρασί στο εστιατόριο του Green Bank hotel, χαζεύοντας τις βάρκες στο (κατα κάποιον τρόπο μικρό) φιορδ, είναι ό,τι πρέπει!

Οι μέρες τελείωσαν όπως το συνηθίζουν άλλωστε, υπερβολικά γρήγορα! Έτσι, έμειναν κανα δυο τρία σημεία, για μια επομενη φορά! Εάν εσείς προλάβετε, σημειώστε το Padstow, το ακρωτήρι Lizard και το Perranporth! Στην επιστροφή, προτείνω δύο μέρες αποσυμπίεσης στο Λονδίνο και μετά είστε έτοιμοι για να αποξηράνετε το υγρό πια κορμί σας σε κάποια ελληνική παραλία!

 

Share on Facebook

Θεσσαλονίκη Αλλού!

Ένα από τα πιο σημαντικά projects στο Θεσσαλονήσι! Πολλοί συνησιώτες, καλλιτέχνες και μη έστειλαν τις εικόνες τους τοποθετώντας τη Θεσσαλονίκη Αλλού!

Εδώ είναι μια γκαλερί με τις καλύτερες εικόνες από το εικαστικό ταξίδι! Το σύνολο και τα ονόματα των δημιουργών στο άλμπουμ Θεσσαλονίκη Αλλού, στο Θεσσαλονήσι! Κλικ στο ροζ κουμπάκι!


Thessalonisi on Facebook! Join Us!

Share on Facebook

Παρίσι: Πάει ο πύργος του Eiffel! Σα δεν ντρέπονται!

Καταγγέλλω από αυτό το βήμα την απόφαση της γαλλικής κυβέρνησης για μεταφορά του πύργου του Eiffel, στο θεματικό πάρκο της La Villete!

Οι προφάσεις και δικαιολογίες τύπου, προστασία του μνημείου κλπ μας αφήνουν παγερά αδιάφορους! Όλοι γνωρίζουμε ότι την περιοχή λυμαίνεται γνωστή κοινοπραξία του Σαρκοζί με έλληνα μεγαλοεργολάβο που σκοπεύουν να χτίσουν συγκρότημα μεζονετών. Απαιτούμε άμεση επανασυναρμολόγηση του πύργου!!!

Παρακαλούμε συμπληρώστε το σχόλιο και την υπογραφή σας για τη σωτηρία της αρχιτεκτονικής ιστορίας.

Share on Facebook

I ‘ve been… Budapest-ed!

Αγαπητοί και μη, επέστρεψα και τρέχω!
Έτσι λοιπόν, δεν έχω πολύ χρόνο για αναλ-υτική περιγραφή, του ταξιδιού στη Βουδαπέστη, θέλω όμως να πω πως έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να αποτρέψω την οικονομική κατάρρευση της χώρας! Δεν ήμουν ωστόσο αρκετός!

Θέλω να σημειώσω μόνο την εξαιρετική κουζίνα, τα αξιοπρεπή κρασιά και το ότι η πόλη είναι μάλλον απαγορευτική-οικονομικά, για το μέσο βουδαπεστιανό που θέλει να το ρίξει λίγο έξω και να πιεί ένα ποτηράκι παραπάνω, βρε αδερφέ!

Αν εξαιρέσεις τους ταρίφες, που…

1. Ανήκουν δεν ξέρω κι εγώ σε πόσες διαφορετικές εταιρείες, με άλλα κόμιστρα η κάθε μία!
2. Θα προσπαθήσουν να σε κλέψουν, στις περισσότερες περιπτώσεις!
3. Ψαρώνουν με το αυστηρό ύφος όταν τους ενημερώσεις ότι δεν τα τρως αυτά και τον πήρες χαμπάρι ότι κλέβει!
4. Είναι έτσι κι αλλιώς ακριβοί!
(αποτέλεσμα να μην ξέρεις ποτέ πόσο θα κοστίσει μία διαδρομή)

…ο υπόλοιπος κόσμος ήταν ευχάριστος και χαρμόσυνος!

p.s. Οι βουδαπεστιανές θεές είναι μάλλον είδος υπό εξαφάνιση, αφού μπόρεσα να συλλέξω ελάχιστα δείγματα, μερικές εργαζόμενες σε καταστήματα και μερικές προνομιούχες σε νυχτερινά μαγαζιά!
Τα escort servises στα τοπικά έντυπα καταναλώνουν πάντως μισό αμαζόνιο σε χαρτί!

Σας αφήνω στα τρυφερά χέρια των εικόνων!





Share on Facebook

A Storm in Toulouse – ταξίδι

Συνεχίζω σήμερα την κατάθεση φωτογραφιών από άσχημα μέρη τα
οποία επισκέφτηκα στις διακοπές! Σειρά αυτή τη φορά έχει η Toulouse!

Από τη βάση, δηλαδή το Bordeaux (βλ αντίστοιχο ποστ ), με το TGV ήταν ένα δίωρο
δρόμος! Η πόλη, όπως βλέπετε δεν βλέπεται, ωστόσο δεν είχε καμία σχέση με την
ηρεμία του Bordeaux.

Κρασιά
και φαγητό παρέμειναν τοπ και την εικόνα ήρθε να δέσει ένα πανέμορφο καταιγίδι,
που μου έδωσε μία από τις πιο αγαπημένες μου φωτογραφίες, που έχω βγάλει ποτέ,
αυτήν παρακάτω, την πρώτη!

Έχω άδικο που βαριέμαι οικτρά τους καταγάλανους ουρανούς?

Share on Facebook

Carcassonne – Η κατάρα του τουρίστα!

Όπως είπα στο προηγούμενο άρθρο, για το Bordeaux , έκανα αρκετές εκατοντάδες χιλιομέτρων στις γύρω – και όχι πολύ γύρω – περιοχές. Μία από τις βόλτες ήταν στο λεγόμενο Carcassonne, μία πόλη – κάστρο ένα TGV τρίωρο μακριά…

Το ενδιαφέρον για το πράγμα προέκυψε όταν είδα φωτογραφίες από το σκηνικό σε ένα βιβλίο. Με τη διαφορά ότι το βιβλίο δεν περιέγραφε το γεγονός ότι στην περιοχή επιτίθενται καθημερινά εκατομμύρια τουρίστες και τα πανέμορφα μεσαιωνικά σοκάκια είναι γεμάτα με αηδίες λαϊκής τέχνης κλπ… Γαμώ την UNESCO μου μέσα και τη διατήρηση της αρχιτεκτονικής μας κληρονομιάς!

Στα θετικά, βάζω:

-Το εξαιρετικό τοπίο

-Το γεγονός ότι δε συναντάς έλληνες που συνηθίζουν να γκαρίζουν και να κάνουν αισθητή την παρουσία τους από μίλια μακριά!

-Ένα σούπερ μαγαζάκι, χωμένο σε ένα στενό, λίγο απόμερα όπου τρία γκουρμέ πιατάκια (φουα γκρα, τυριά κλπ) και ένας αφρώδης επιτραπέζιος οίνος (sic) κόστισαν σε 4 άτομα 50 €. Σε αντίστοιχο τουριστικό στην Ελλάδα θα σε τρέχανε για πρωκτοσκόπιση, μετά το λογαριασμό…

-Οι άνθρωποι παραμένουν ευγενέστατοι και δε δείχνουν, τουλάχιστον, ότι σε βλέπουν σα μεζέ!

Τα αρνητικά δε θέλουν ανάλυση. Θέλω μόνο να μοιραστώ μαζί σας ένα όραμα που είχα:


Εικόνα μίας σύγχρονης πολιορκίας, όπου οι τουρίστες προσπαθούν να μπουν στην πόλη και οι ντόπιοι πάνω από τα τείχη να τους πετάνε διάφορα (βλ. πολιορκία στο κάστρο των γάλλων στο
Monty Python and the Holy Grail)

Και για να προλάβω τους κακεντρεχείς, ναι κι εγώ τουρίστας ήμουν και σε μένα ας πετούσαν πράγματα!

Πάρτε τώρα και μερικές φωτος για να δέσει η ξενάγηση:






users online

Share on Facebook

Μερικές BORDEAUX εικόνες… (& αρκετό κρασί)

Από σήμερα λοιπόν, αρχίζω τη δημοσίευση φωτογραφιών, από τα άσχημα και ελεεινά μέρη που επισκέφτηκα, αποφεύγοντας κατά το δυνατό, για μία ακόμη φορά, το ελληνικό καλοκαίρι και ό,τι αυτό συνεπάγεται…

Επειδή οι φωτογραφίες είναι εκατοντάδες και τα μερη αρκετά, θα τα διαχωρίσω και θα τα ποστάρω χωριστά. Ξεκινώ με την πόλη του Bordeaux, για την οποία θα πω κατ αρχήν, ότι με το που βγαίνεις από το ξενοδοχείο, σου δημιουργεί αυτό το αίσθημα που βρίσκεται ακριβώς στην άλλη πλευρά της σφαίρας των συναισθημάτων, από αυτό που παθαίνεις βγαίνοντας σε μία ελληνική πόλη. Ηρεμία! Τέλος!

Όπως αντιλαμβάνεστε δεν είμαι ακόμη σε θέση να γράψω κατεβατά, αφήνω μόνο μερικά βασικά τιπς και για ό,τι σας ενδιαφέρει, υπάρχουν και τα σχόλια!

Η πόλη λοιπόν, όπως συνηθίζεται έξω είναι μια κούκλα και έγινε ακόμη καλύτερη τα τελευταία χρόνια, που ένας δήμαρχος έκανε δραστικές αλλαγές, έστειλε στον αγύριστο τα αυτοκίνητα από το κέντρο και έκανε διάφορες παρεμβάσεις εξωραϊσμού!

Ο κόσμος κουλ και χαμογελαστός, τα κρασιά τι να λέμε, τα φαγητά επίσης και η αγορά εξαιρετική (δεν έχω γνώμη επί του θέματος – έτσι μου είπαν τα τρία θηλυκά όντα που είχαν το σθένος και το κουράγιο να συνοδεύσουν την ανόητη ύπαρξη μου).

Στα συν, οι ατελείωτες εκδρομές που μπορείς να κάνεις αυθημερόν στη γύρω περιοχή (εγώ απομακρύνθηκα μέχρι και 300 βάλε χιλιόμετρα)

Πάμε να παίξουμε φωτογραφίες:

Miroir d eau: Ο καθρέφτης από νερό!
Μια απλή ιδέα, με μία έκταση 2 στρεμμάτων περίπου, στρωμένη με μαύρο γρανίτη, όπου το παιχνίδι με το νερό, τη μετατρέπει πότε σε καθρέφτη και πότε σε εξωπραγματικό ομιχλώδες τοπίο!

Συγκοινωνία:
Κέντρο της πόλης, ώρα αιχμής… Η γνωστή εικόνα που ζούμε καθημερινά…

Ο ποταμός Γαρούνας
(γουρούνα τον έλεγα) και η κλασσική άσχημη γέφυρα…

κυκλοφορούν και αυτοκίνητα σε κάποιους δρόμους…
Τόσο ώστε να κινδυνεύεις να σε πατήσουν, γιατί ξεχνάς την ύπαρξη τους!

Place de Burse
Ασχήμια…

View from my window
όταν την τελευταία βραδιά έκανα μπαρ τη σοφίτα και ξεκλήρισα το mini bar…

Για τα κρασιά δεν έχω να πω κουβέντα…
Την υπέροχη φωτό, τράβηξε η φίλη Ειρήνη

Share on Facebook

Do buy DUBAI 2

…συνέχεια από το προηγούμενο post

Και ήρθε η ώρα για τα εμπορικά κέντρα. (Ξέρω τρώγεσαι να πας
στο Burj al Arab,
αλλά κρατήσου
). Δε θα προτείνω βέβαια τίποτα συγκεκριμένο, δεν περιμένεις από
μένα κάτι τέτοιο. Δε θα ολοκληρώσεις όμως την ξενάγηση στον κόσμο της
υπερβολής, εάν δεν κάνεις μία επίσκεψη στο μόνο μέρος του κόσμου, όπου θα βρεις
σίγουρα χιόνι, ακόμη και αν γίνει τσάι ολόκληρη η Ανταρκτική
! Το εμπορικό
κέντρο με την πίστα σκι! Γενικά κάθε εμπορικό κέντρο είναι όσο ολόκληρη η
Τσιμισκή και αν μπεις παρέα με κάποιον λάτρη του Shopping, πάρε κανένα sleeping bag, γιατί μάλλον δε θα βγεις
ποτέ.

Χριστουγεννιάτικο δέντρο vs Burj al Arab! Όταν ρώτησα τι γιορτάζουν, μου είπαν το shopping festival. Οι εμίρηδες, είναι managers όχι μαλακίες…


Τι θα κάνεις για φαί και διασκέδαση; Κατ’ αρχήν να ξεκαθαρίσουμε
ότι όλα παίζονται μέσα στα ξενοδοχεία, όμως αυτή τη φορά τα πράγματα δεν είναι
ιδιαίτερα άσχημα, μιας και υπάρχουν συμπαθή μπαρ και ρέστο. (Εντάξει, δεν είσαι
και στην Ευρώπη) Οπωσδήποτε, λοιπόν ηλιοβασίλεμα για κανά cocktail στο Bar Terrace, στη Μαρίνα με τα
γιωτ, στο παραλιακό Hyatt.
(Ξέρω τρώγεσαι να πας στο Burj al Arab,
αλλά κρατήσου
). Για φαγητό, μία πρόταση που έχω να κάνω, είναι στο
περιστρεφόμενο εστιατόριο του Regency,
με απίθανο μπουφέ και θέα – σε μία ώρα – όλη τη νυχτερινή πόλη. Όσο για
κλάμπινκ, ρωτάς το μπάρμαν ποιο κλαμπ είναι hot την εποχή που θα πας. Να ξέρεις ότι
όλα κλείνουν στις 3 καθώς επίσης ότι: όσο sex σου λείπει κατά τη διάρκεια της
ημέρας, (θα δεις πολύ μπούρκα, θα αναρωτηθείς για πολλές γυναίκες ποιο είναι το
μπρος, ποιο το πίσω – ωστόσο από μέσα είναι Gucci-Gucci,
Prada-Prada), θα το βρεις το βράδυ
… ναι σε
κάποια κλαμπ των ξενοδοχείων. Ετοιμάσου (αναφέρομαι στον άντρα αναγνώστη), να
σου επιτεθούν δείγματα από όλες τις φυλές και ράτσες του πλανήτη!

βόλτα με καραβάκι στο creek

Εάν κάποιο πρωί ξυπνήσεις χωρίς hangover και με ενέργεια να περισσεύει
μπορείς να πας για σαφάρι (δεν πήγα εγώ βέβαια, οπότε δεν έχω άποψη) ή να
επισκεφτείς την πρωτεύουσα, το Αμπου Ντάμπι, μία ζωντανή μακέτα, όπου κάθε
κτίριο που ήταν παλιότερο των 25 χρόνων πήγε να βρει τον Αλλάχ! (Ό,τι δηλαδή
πρέπει να κάνουμε και για τις ελληνικές πόλεις)

H πρωτεύουσα των Εμιράτων Aby Dahbi είναι λιγότερο ρεαλιστική, ως εικόνα από τις 3d μακέτες που φτιάχνω στον υπολογιστή…

Ήρθε η ώρα, που τόσο περίμενες, να πάμε στο Burj al Arab. Λέω ωστόσο τελικά, να
πάμε δίπλα, στα Mina Al Salam και Madinat Jumeirah,
όπου μπορείς να απολαύσεις ένα κρασί ανάμεσα σε κανάλια και φοίνικες, έχοντας
και φόντο το επτάστερο Burj.
Γιατί στο τελευταίο χρειάζεσαι ραντεβού και παρά την εντυπωσιακή αρχιτεκτονική
του εξωτερικά, μέσα είναι 24ρων καρατιών με χρυσελεφάντινα καζανάκια και άλλα
τέτοια ανατριχιαστικά! (υπάρχει αντίστοιχο – αλλά πιο αραβικού ρυθμού – και στο
Αμπού Ντάμπι, όπου ό,τι λάμπει είναι χρυσός, όπως χρυσός είναι και αυτά τα
ρινίσματα πάνω στο σοκολατάκι που σου φέρνουν με τον εσπρέσο!)

Υπαίθρια αγορά ουχί του Αλ Χαλίλι

Συμπεράσματα; Αξίζεις να δεις τι κάνουν τα φράγκα. Θα
περάσεις καλά, αλλά ποτέ δε θα πεις «αχ και να ήμουνα εκεί!». Εάν το real estate είναι
ο κόσμος σου
, φύγε επί τόπου, πούλησε για δυό τρία χρόνια ουρανοξύστες και
γύρνα στην πατρίδα πλουσιότερος. Μην ξεχνάς τέλος, να κάνεις πάντα στα ταξίδια
κάτι για το οποίο να είσαι περήφανος μετά! Δικό μου επίτευγμα αυτή τη φορά,
ήταν ένα κατούρημα στον Περσικό Κόλπο, με την ελπίδα να αλλάξω τα γεωπολιτικά
δεδομένα της περιοχής. Λίγες μέρες μετά απαγχονίστηκε ο Σαντάμ!

Ένας συμπαθέστατος ταρίφας, που φωτογράφισα χωρίς να με πάρει μυρωδιά…

users online

Share on Facebook