Aurora the Polar Lights! Ένα blog για το Σέλας!

Η κολλημάρα μου με το φαντασμαγορικότερο φαινόμενο που έχει φτιάξει η φύση, είναι σε πολλούς γνωστή! Και ο καημός μου, ότι δεν το έχω δει ακόμη ζωντανά, επίσης! Δημιούργησα λοιπόν ένα blog με σκοπό να αναρτούνται εκεί οι καλύτερες φωτογραφίες που υπάρχουν στο δίκτυο, νέα και λινκς με τις τρέχουσες συνθήκες στους πόλους! Ελπίζω ερωτευμένοι και μη με το(βόρειο και νότιο) να το χαρείτε!

Μπείτε και αν γουστάρετε, διαδώστε το!

http://aurora-gallery-news.blogspot.com/

 

Share on Facebook

Βιώνοντας το Σέλας στο ψηφιακό πλανητάριο!!!


Διαβάστε τα πάντα για το φαινόμενο και δείτε υπέροχες φωτογραφίες ΕΔΩ http://www.vlavo.org/main/?p=1394

Το καλοκαίρι ξεκινά επίσημα στις 21 Ιουνίου και εφέτος έχουμε την ευκαιρία να το γιορτάσουμε με τον πιο φαντασμαγορικό τρόπο: «Βιώνοντας το Σέλας». Απολαμβάνοντας δηλαδή, τα υπέροχα χρώματα του Σέλαος και μαθαίνοντας για το ιδιόμορφο αυτό φαινόμενο ακριβώς την μεγαλύτερη ημέρα του έτους. Και αν είναι γνωστό πόσο δύσκολο είναι να ζήσει κανείς τη μαγεία του εκπληκτικού αυτού δώρου της φύσης κάτω από τον ουρανό της Ελλάδας, είναι το Ιδρυμα Ευγενίδου που για άλλη μια φορά, και μέσα από τον θόλο του Νέου Ψηφιακού Πλανηταρίου, γίνεται ξεναγός στα πιο απομακρυσμένα μέρη.

Για να βιώσουμε λοιπόν το Σέλας, αυτή τη φορά, μας μεταφέρει ως το Φέιρμπανκς της Βόρειας Αλάσκα αλλά και το Τρόμσο της Βόρειας Νορβηγίας. Εκεί, όπου πολλάκις βρέθηκε προηγουμένως και ο Τέρενς Μέρτα, για να καταγράψει σε time-lapse φωτογράφιση το μοναδικό θέαμα του Σέλαος. Και να δημιουργήσει την ολοκληρωμένη και πρωτότυπη παράσταση «Βιώνοντας το Σέλας» χαρίζοντας μια μοναδική εμπειρία σε όσους συναρπάζονται από τη μαγεία της φύσης.

Γενικός Διευθυντής της Evans and Sutherland, μίας από τις μεγαλύτερες εταιρείες πλανηταρίων στον κόσμο, αλλά και ακούραστος χομπίστας – παρατηρητής, ο Τέρενς Μέρτα δημιούργησε μια 25λεπτη παράσταση, την πρώτη παγκοσμίως που καταγράφει το Σέλας σε όλη του την μεγαλοπρέπεια το οποίο και αναδεικνύεται πλήρως στον 950 τ.μ. θόλο του Ευγενιδείου Πλανηταρίου.

Πως όμως δημιουργείται το Σέλας; Λίγο πριν το «βιώσουμε», ο Διονύσης Σιμόπουλος, μας δίνει μία γεύση από τα μυστικά του. «Η αλληλεπίδραση του ηλιακού ανέμου και του γήινου μαγνητικού πεδίου είναι ο λόγος για την εμφάνιση του ωραιότερου από τα παιχνίδια της φύσης όταν σχηματίζουν μυστηριώδεις φωτεινές παραστάσεις που αποτελούν το βόρειο και το νότιο Σέλας σε ύψος που κυμαίνεται από 100 έως και 1000 χιλιόμετρα» εξηγεί ο διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου. Οσο για τις εκπληκτικές αποχρώσεις του φαινομένου, ο διακεκριμένος φυσικός και αστρονόμος σημειώνει: «Τα διάφορα χρώματα που παρατηρούμε στο Σέλας εξαρτώνται από τα χημικά στοιχεία της ιονόσφαιρας με τα οποία συγκρούονται τα φορτισμένα ηλεκτρόνια από τον Ηλιο. Η όλη αυτή διαδικασία γίνεται με έναν αρκετά πολύπλοκο τρόπο που ακόμη και σήμερα δεν είναι πλήρως κατανοητός αν και η αρχή της διαλεύκανσής του άρχισε πριν από 150 περίπου χρόνια».

Πιο συγκεκριμένα, ο Διονύσης Σιμόπουλος αναφέρει ότι, όταν στα μέσα του 19ου αιώνα διοχετεύτηκε ηλεκτρικό ρεύμα μέσα σε έναν σωλήνα που περιείχε κάποιο αέριο, ανακαλύφθηκε ότι ήταν δυνατόν να δημιουργηθεί μία αναλαμπή με το φασματικό χρώμα που είναι χαρακτηριστικό του δεδομένου αυτού αερίου. «Με βάση αυτή την ιδιότητα έχουμε σήμερα τις λάμπες φθορισμού και τις φωτεινές επιγραφές νέον» επισημαίνει ο έλληνας επιστήμονας. «Το Σέλας είναι ένα μόνιμο χαρακτηριστικό της γήινης ατμόσφαιρας, έστω και αν οι περισσότεροι από εμάς δεν μπορούμε να το δούμε πάντα αφού χρειάζεται να βρισκόμαστε στο κατάλληλο μέρος και να υπάρχουν και οι κατάλληλες συνθήκες για να το παρακολουθήσουμε» προσθέτει. «Από τη βόρεια Νορβηγία το φαινόμενο παρατηρείται σε καθημερινή σχεδόν βάση, ενώ στις νότιες περιοχές της χώρας είναι εμφανές αρκετές φορές κάθε μήνα. Στις χώρες της βόρειας Ευρώπης η εμφάνισή του περιορίζεται σε μία περίπου φορά κάθε μήνα, και στην περιοχή της Μεσογείου δεν το βλέπουμε παρά μερικές μόνο φορές κάθε αιώνα, αφού η συνηθισμένη του εμφάνιση περιορίζεται σε μία ζώνη 2.500 χιλιομέτρων γύρω από τους μαγνητικούς πόλους. Μερικές φορές όμως, όταν ο Ηλιος είναι ιδιαίτερα δραστήριος και κάτω από πολύ καλές συνθήκες στη γήινη ατμόσφαιρα, το Σέλας μπορεί να φανεί ακόμη και πάνω από το Κάιρο, όπως συνέβη το 1872, ή πάνω από τη Σιγκαπούρη και την Τζακάρτα, όπως έγινε το 1909» συμπληρώνει.

Παρών, κατά τη διάρκεια της πρώτης παράστασης, θα είναι στο Ευγενίδειο Πλανητάριο και δημιουργός του εξαιρετικού αυτού θεάματος Τέρενς Μέρτα, για να συνομιλήσει με το κοινό και να μοιραστεί μαζί του τις συναρπαστικές του εμπειρίες.

Πού και πότε

«Βιώνοντας το Σέλας», Ειδικό Αφιέρωμα του Ιδρύματος Ευγενίδου (Λ. Συγγρού 387 – είσοδος από οδό Πεντέλης -, Π. Φάληρο, τηλ: 210 946960, www.eugenfound.edu.gr), στο Θερινό Ηλιοστάσιο, στις 21 Ιουνίου 2011.

Θα πραγματοποιηθούν τρεις προβολές:
Στις 20:00, στις 21:00 και στις 21:30

Η είσοδος και στις τρεις προβολές είναι ελεύθερη ωστόσο είναι απαραίτητο να προμηθευτεί κανείς Δελτία προτεραιότητας τα οποία θα αρχίσουν να διανέμονται στο Ταμείο του Πλανηταρίου από τις 19.00 της ίδιας ημέρας και έως εξαντλήσεως των θέσεων.

 

ΠΗΓΗ: http://www.kala-nea.gr

Share on Facebook

Τα πιο εντυπωσιακά φυσικά φαινόμενα!


Δείτε μερικά από τα πιο εντυπωσιακά φυσικά φαινόμενα που δεν βλέπουμε ιδιαίτερα συχνά…αν και κάποια από αυτά τα φαινόμενα πιστεύω ότι δεν πρόκειται να τα δούμε ποτέ αρκετοί από εμάς…!!!

Ηφαιστειακοί κεραυνοί

Εάν μία ηφαιστειακή έκρηξη δεν είναι αρκετά εντυπωσιακή από μόνη της, προσπαθήστε να την παρακολουθήσετε όταν εμπλέκονται και κεραυνοί. Συνήθως η στάχτη και η σκόνη έχουν ουδέτερο ηλεκτρισμό. Ωστόσο, όταν δύο υλικά απορρέουν από ένα ηφαίστειο είναι (προφανώς) πολύ καυτά, και μπορεί να έχουν θετικά και αρνητικά φορτισμένα ιόντα.
Αυτά κατά σειρά προκαλούν ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία, με το αποτέλεσμα να είναι πως τα θετικά και τα αρνητικά φορτισμένα ιόντα αποχωρίζεται το ένα από το άλλο. Αυτή η διαδικασία, μπορεί τότε να προσθέσει έντονους κεραυνούς σ’ ένα σύννεφο ηφαιστειογενής τέφρας.

Παρήλιον

Το παρήλιον δημιουργεί ένα λαμπερό δαχτυλίδι ή φωτοστέφανο γύρω από τον ήλιο και συμβαίνει όταν ο ήλιος είναι χαμηλά και το φως του περνάει μέσα από τα παγωμένα σύννεφα. Όπως το ουράνιο τόξο, το φως διαθλάται μέσα από κρυστάλλους πάγου. Το κοντινότερο μέρος στον ήλιο αναδεικνύει σημεία που αλλάζουν από κόκκινα σε πορτοκαλί, πριν το παρήλιον πάρει τελικά μπλε χρώματα.

Βόρειο Σέλας

Παρά τη φήμη του, οι περισσότεροι άνθρωποι το έχουν δει μόνο στις φωτογραφίες. Συμβαίνει μόνο στα πλέον βόρεια σημεία του γης σε μέρη όπως η Αλάσκα και η Βόρεια Σκανδιναβία, και εκτός αυτού μπορεί να το δει κάποιος μόνο σε πολύ καθαρές νύχτες στη μέση του χειμώνα. Όχι ακριβώς ο χώρος και ο χρόνος που θα ήθελες να βρίσκεσαι έξω.
Συμβαίνει όταν ο ήλιος στέλνει φορτισμένα μόρια στο διάστημα. Όταν αυτά φτάσουν στο μαγνητικό πεδίο της Γης, το κύμα διαθλάται γύρω από τον Βόρειο και το Νότιο πόλο. Στις ανώτερες βαθμίδες της ατμόσφαιρας, τα ηλιακά μόρια συγκρούονται. Ορισμένη από αυτή την ενέργεια ακτινοβολεί σε υψόμετρο 80 και 100 χιλιομέτρων και στη μορφή πολύχρωμων auroras.
Εκείνοι που αντέχουν τον πάγο και το κρύο και είναι αρκετά τυχεροί να βρίσκονται έξω σε μία καθαρή νύχτα ίσως και να δουν ένα από τα πιο εντυπωσιακά θεάματα που έχει να προσφέρει η φύση.

Ο ήλιος του μεσονυχτίου

Ο ήλιος του μεσονυχτίου συμβαίνει κατά την διάρκεια του καλοκαιριού στο πιο βόρειο ή στο πιο νότιο του πλανήτη. Εδώ ο ήλιος παραμένει τη νύχτα πάνω από τον ορίζοντα, έτσι υπάρχει φως 24 ώρες την ημέρα.
Τις σκοτεινές ημέρες του χειμώνα οι περισσότεροι άνθρωποι αναζητούν το φως, και αυτό αληθεύει ιδιαίτερα για εκείνους που ζουν στα πιο βόρεια μέρη, όπου το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου, ο ήλιος με τα βίας εμφανίζεται. Για εκείνους, ο ήλιος του μεσονυχτίου είναι ένας καλός λόγος για να κάνουν πάρτι και γι’ αυτό οι κάτοικοι πάντα προσμένουν το ετήσιο Midsummer Festival.

Το ουράνιο τόξο του φεγγαριού

Το ουράνιο τόξο του φεγγαριού όσο σπάνιο είναι άλλο τόσο εντυπωσιακό είναι. Αυτό το φαινόμενο συμβαίνει όταν το φεγγάρι είναι λαμπερό και όχι τόσο ψηλά στον ουρανό και όταν βρέχει στην αντίθετη πλευρά του ουρανού από το φεγγάρι. Το ουράνιο τόξο τότε δημιουργείται από φως που αντανακλάται από την επιφάνεια του φεγγαριού, και όχι του ήλιου.
Με γυμνό μάτι είναι δύσκολο να δει κανείς ένα τέτοιο ουράνιο τόξο επειδή το φως από το φεγγάρι είναι συχνά πολύ αδύναμο. Εάν είστε αρκετά τυχεροί και το δείτε, η καμπύλη είναι συνήθως λευκή. Τα χρώματα έχουν φανεί σε φωτογραφίες που έχουν τραβηχτεί με πολύ αργές ταχύτητες σε κλείστρο και διάφραγμα.

Σύννεφο supercell

Είναι σίγουρα ο αδιαφιλονίκητος βασιλιάς όλων των καταιγίδων. Το φαινόμενο συμβαίνει όταν υπάρχει ένα βαθύ, συνεχόμενα περιστρεφόμενο ανοδικό κύμα αέρα, επίσης γνωστό και ως mesocylone. Ζεστά και κρύα ρεύματα αέρα υψώνονται το ένα εναντίον του άλλου, αλλά παραμένουν χωρισμένα, επιτρέποντας στην καταιγία να συνεχίσει για πολλές ώρες.

Πράσινη αναλαμπή

Σε αντίθεση με ότι μπορεί να πιστεύετε, η πράσινη αναλαμπή δεν είναι κάτι που συμβαίνει στα έργα. Το φως υπάρχει στην πραγματικότητα και εμφανίζεται πριν την ανατολή και τη δύση, διαρκώντας συνήθως μόλις δύο δευτερόλεπτα. Ενώ οι πράσινες αναλαμπές είναι θεωρητικά ορατές παντού, θα έχετε την καλύτερη ευκαιρία να τις δείτε εάν σταθείτε στην ακτή κοιτάζοντας προς τη θάλασσα.
Συμβαίνει όταν το φως του ήλιου “σκάει” στην ατμόσφαιρα, όπως περίπου ένα φως λάμπει μέσα από ένα πρίσμα.
Οι ακτίνες του φωτός ακολουθούν την καμπυλότητα της γης και τα χαμηλής συχνότητας χρώματα όπως το κόκκινο και το πορτοκαλί διασκορπίζονται νωρίτερα από εκείνα που έχουν υψηλότερη, όπως είναι το πράσινο και το μπλε. Αποτέλεσμα είναι τα τελικά χρώματα να είναι ορατά όταν τα άλλα έχουν εξαφανιστεί πίσω από τον ορίζοντα, δημιουργώντας αυτό που αποκαλούμε πράσινη αναλαμπή.
Ομολογουμένως, αυτό είναι μέσες άκρες μία ελαφρώς απλοϊκή εξήγηση ενός φυσικού φαινομένου που σου κόβει την ανάσα.

Έκλειψη ηλίου

Πολλοί από εμάς είναι χαρούμενοι να δουν μία μερική έκλειψη ηλίου, όμως η σπάνια ευκαιρία να δεις μία ολική προκαλεί άκρατο ενθουσιασμό ανάμεσα στους παρατηρητές του ουρανού. Το θέαμα συμβαίνει όταν η τροχιά του φεγγαριού φαίνεται πως μπλοκάρει εντελώς εκείνη του ήλιου, όπως φαίνεται τουλάχιστον από ορισμένα σημεία της Γης. Μία ηλιακή έκλειψη προσφέρει μία σπουδαία ευκαιρία να ερευνήσουμε το φωτοστέφανο γύρω από τον ήλιο και να παρατηρήσουμε τις ηλιακές καταιγίδες.

Ηλιακός πυλώνας

Ένας ηλιακός πυλώνας συμβαίνει όταν οι κρύσταλλοι πάγου που κρέμονται στην ατμόσφαιρα αντανακλούν φως. Γι’ αυτό το φαινόμενο είναι ορατό μόνο κατά την διάρκεια εξαιρετικά κρύου καιρού, κατά της ανατολής και της δύσης. Το φως πέφτει από τα σύννεφα και δημιουργεί εντυπωσιακούς πυλώνας από φως.

Νυχτερινά νέφη

Αυτό το φαινόμενο συμβαίνει σε πολύ υψηλά υψόμετρα, περίπου 75 με 80 χιλιόμετρα (συνήθως τα σύννεφα τα συναντούμε στα 20 χλμ). Τα νυχτερινά νέφη συμβαίνουν στα υψηλότερα επίπεδα της ατμόσφαιρας, όταν οι παγωμένοι κρύσταλλοι σχηματίζονται σε πολύ μικρά σωματίδια. Ο πάγος αντανακλά τον ήλιο και δίνει στα σύννεφα μία πλούσια, λεπτή ασημί γυαλάδα.
Είναι δύσκολο να προβλεφθούν, συνήθως όμως είναι ορατά το καλοκαίρι όταν υπάρχει περισσότερο φως. Ωστόσο, πρέπει να είστε γρήγοροι, εάν θέλετε να τα δείτε, επειδή τα δυνατά ρεύματα αέρα -μερικές φορές από 500 μέχρι 700 χιλιόμετρα την ώρα- εξασφαλίζουν πως εξαφανίζονται το ίδιο γρήγορα όπως εμφανίζονται.

Share on Facebook

Northern Lights – Last week’s show!



Την περασμένη βδομάδα, εκεί στον αγαπημένο βορρά, είχε και πάλι όμορφα πράγματα με το Σέλας (Aurora Borealis) μιας και ο ήλιος γεμιζει σιγά σιγά κηλίδες και υπάρχει όλο και συχνότερα ηλιακό αεράκι προς τη Γη! Διάλεξα μερικά στιγμιότυπα για χάσιμο: Φωτο 1  Brian Larmay, Pembine Wisconsin – Φωτο 2 Jeff Koch, Paynesville, MI – Φωτο 3 Steve Milner, 30 km north of Ft St John, British Columbia, Canada. Όλα όσα θα θέλατε να μάθετε για το ΣΕΛΑΣ ΕΔΩ

Το μαγνητικό πεδίο, αυτή την ώρα:Current Auroral Oval:

Credit: NOAA/POES

Share on Facebook

AURORA BOREALIS ή Βόρειο Σέλας …τα φώτα του βορρά.

Mε την ευκαιρία της έξαρσης – τον τελευταίο καιρό και πάλι – της δραστηριότητας του Ήλιου, μετά από μερικά χρόνια που ήταν ψόφιος, δημοσιεύω ένα κείμενο μου που απαντά στα βασικά ερωτήματα για το Σέλας, καθώς και μερικά λόγια – παρέα με μερικές απίθανες φωτογραφίες που μου έστειλαν δύο διαδικτυακοί φίλοι από το βορά!

Thnx so much for the Fotos: Tom Eklund (Toyala, Finland), Troy Birdsall (Fairbanks, Alaska)

Βόρειο Σέλας, The northern lights ή nordlys. Εδώ νομίζω ότι η φύση, τα έδωσε όλα! Το πιο όμορφο, χαοτικό, ψυχεδελικό και δυσεύρετο φαινόμενο, που συμβαίνει εκεί ψηλά. Εκεί ψηλά στους πόλους, εκεί ψηλά στον ουρανό!

Δε θυμάμαι καν πως το έφαγα το κόλλημα με το Σέλας. Χωρίς να έχω την ευτυχία –ακόμη – να μου πεταχτούν τα μάτια έξω, βλέποντάς το ζωντανά, έχω ψάξει τα πάντα, έχω παραγγείλει βίντεο και βρήκα διάφορους, βόρειους κολλημένους για να μου πουν περισσότερα. Οι πληροφορίες, καθώς και οι φωτογραφίες στο παρόν κείμενο, προέρχονται, από έναν Φινλανδό, τον Tom Eklund, από την Toyala και έναν πιτσιρικά από το Fairbanks στην Αλάσκα, τον Troy Birdsall. Ο δεύτερος έχει και ένα πολύ καλό site, και μάλιστα με ζωντανή κάμερα (live webcast), το www.aurorawebcam.com.

Που εμφανίζεται; Προς τα πού να κοιτάξω;

Το Σέλας εμφανίζεται σε δύο δαχτυλίδια, (auroral oval) γύρω από το βόρειο και γύρω από το νότιο μαγνητικό πόλο, δηλαδή κοντά στον αρκτικό κύκλο (67ο ). Πρακτικά εμφανίζεται στη βόρεια Σκανδιναβία, αλλά πιο τυχερή είναι η αμερικανική ήπειρος. Βλέπετε ο μαγνητικός πόλος της Γης, είναι μετατοπισμένος προς τα εκεί, (god damn), οπότε το φαινόμενο κατεβαίνει ευκολότερα σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη. Ο παράδεισος είναι η Αλάσκα… και γενικά, μέσα στο όνειρο, περιλαμβάνεται το παγωμένο λευκό τοπίο, ο κατάμαυρος αρκτικός ουρανός και η απόλυτη ησυχία. Σε μεγάλες ηλιακές καταιγίδες (όπως αυτή τον Οκτώβρη του 2003), δεν έχει πρόβλημα να εμφανιστεί έως και τα πλάτη τα δικά μας, βέβαια απλά σαν κοκκινίλα στο βορά πολύ σκοτεινού ουρανού (οι ρωμαίοι το ονόμαζαν pluvia sanguinea – αιμάτινη βροχή)

Τι είναι; Φαντάσματα; Εξωγήινοι;

Παρενέργειες από τα καυσαέρια του Ήλιου! Το Σέλας σχετίζεται απόλυτα με την ηλιακή δραστηριότητα. Σωματίδια που εκτοξεύει κατά καιρούς ο Ήλιος, από εκλάμψεις, ή τρύπες του στέμματος, επιταχύνονται από το μαγνητικό πεδίο της Γης και την πέφτουν στην ατμόσφαιρα. Εκεί, για να μη σας πρήζω, δημιουργείται εν ολίγοις ένα φαινόμενο, σαν αυτό που συμβαίνει στην οθόνη της έγχρωμης τηλεόρασης. Οι ποιο υποψήφιοι για κόλλημα, σημειώστε ότι το κόκκινο χρώμα, είναι βομβαρδισμός σε ατομικό οξυγόνο κοντά στα 200 μίλια, το πράσινο – μοριακό οξυγόνο στα 60 μίλια, ενώ μπλε και ιώδεις αποχρώσεις δίνει το άζωτο.

Τι σχήματα παίρνει;

Εδώ, ο Tom δυσκολεύτηκε… «Υπάρχουν μερικά κοινά χαρακτηριστικά για να τις κατατάξεις (τις auroras), αλλά τίποτα, ποτέ δεν είναι ίδιο. Στις μεγάλες μαγνητικές καταιγίδες υπάρχουν εντυπωσιακά χρώματα, αλλά σε κατάσταση διάχυσης στον ουρανό, χωρίς λεπτομέρειες και έντονες κινήσεις. Οι μεσαίου μεγέθους δίνουν τις γνωστές «ζώνες» και «κουρτίνες» και είναι αυτές που προτιμώ. Πολύ εντυπωσιακές είναι και οι λεγόμενες «coronas», που συμβαίνουν όταν το φαινόμενο είναι ακριβώς πάνω απ το κεφάλι σου. Τότε ακτίνες και χρώματα φεύγουν προς όλες τις κατευθύνσεις. Παθαίνεις πλάκα… Αν είσαι τυχερός σε κάποιες από τις πολύ ενεργές «ζώνες», μπορεί να πετύχεις τις διάσημες βιολετί αποχρώσεις στα χαμηλά τους όρια». Και συνεχίζει ο Tom: «Είναι κάτι τόσο εντυπωσιακό ώστε την ώρα που συμβαίνει δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Ξεχνάς τα πάντα, σου ρουφάει όλη την προσοχή και προσπαθείς να δεις όσο περισσότερο μπορείς. Μου είναι λίγο δύσκολο να το εκφράσω…»

Πότε να πάω;

Κατ αρχήν, το aurora touring, είναι πολύ διαδεδομένο, ειδικά στην Αμερική (Αλάσκα, Καναδάς). Πολύς είναι ο κόσμος που ταξιδεύει με την ελπίδα…να το δουν κι αυτό τα μάτια του. Πράγμα που ελπίζω να πάθω κι εγώ, μιας και στο προηγούμενό μου ταξίδι στη Σκανδιναβία, έχασα ηλιακή καταιγίδα για δύο μέρες…Πρώτα απ όλα κάποιος που θέλει να ταξιδέψει γι αυτό το σκοπό πρέπει να πάει όσο βορειότερα μπορεί, για να είναι σίγουρος (Αν μιλάμε για Ευρώπη, μιλάμε για Λαπωνία ή βόρεια Νορβηγία. Το Tromso είναι μια χαρά). Οι καλύτερες εποχές είναι τέλος χειμώνα – αρχές άνοιξης και φθινόπωρο με αρχές χειμώνα. Σε ότι αφορά το Βόρειο Ημισφαίριο το καλοκαίρι είναι λάθος εποχή, μιας και οι νύχτες είναι λευκές.

Το Σέλας, όπως είπαμε, εξαρτάται από τις ορέξεις του Ήλιου, έχει να κάνει με τη δραστηριότητά του. Tο αστέρι μας διένυσε το λεγόμενο solar minimum για αρκετά χρόνια, περισσότερα π ό,τι συνήθως και τώρα αρχίζει να ξυπνάει! Υποτίθεται ότι θα φτάσει στη μέγιστη δραστηριότητα κηλίδων και εκλάμψεων κάπου στο 2012-13.

Μια επίσης πολύ σημαντική βοήθεια είναι οι προγνώσεις μέσω internet. (μπορείτε να γραφτείτε για παράδειγμα στο www.spaceweather.com και να σας ενημερώνουν σχετικά με την ηλιακή δραστηριότητα. Μετά από κάποια έκλαμψη, έχετε συνήθως κανα δυό μέρες καιρό – ώσπου να φτάσουν τα ηλιακά σκουπίδια – να βρεθείτε εκεί ψηλά.

Τι άλλο χρειάζεται;

Αυτό που χρειάζεται σίγουρα είναι τύχη και υπομονή. Μπορεί να συμβαίνει η μεγαλύτερη γεωμαγνητική καταιγίδα, αλλά εσύ να είδες πριν λίγο φωτογραφία του Μητσοτάκη και να έχει πλακώσει τέτοιο σύννεφο που δεν έχεις ξαναδεί. Μπορεί να βαρεθείς μετά από ώρες που έχεις κοκαλώσει στους -20ο C κι η aurora να σκάσει μύτη, μόλις μπεις στο σπίτι. Διότι δεν ξέρεις πότε θα εμφανιστεί ή πόσο θα κρατήσει.

Χρειάζεται καλό ντύσιμο, κάτι να τσιμπήσεις, λίγο αλκοόλ και αν θέλεις παρέα. «Μερικές φορές, αισθάνομαι πολύ ηλίθιος που κάθομαι και περιμένω…», μου λέει ο Tom.

Η κουβέντα με τον Tom, έκλεισε απαντώντας στη γκρίνια μου, ότι θα άλλαζε ευχαρίστως την aurora για τον ήλιο της Ελλάδας. Τι να κάνεις; Ο καθένας… ό,τι του λείπει…

Και ο Troy, απ την άλλη μεριά του βόρειου ημισφαιρίου, στέλνει χαιρετίσματα στους εδώ, aurora fans.

Share on Facebook

Έρχεται ηλιακή καταιγίδα! Welcome Aurora!

UPDATE: Παρακευή 11:00 πρωί

Τελικά η λεγόμενη CME (Coronal Mass Ejection) που χτύπησε τη Γη, από το μεγέθους X2 Solar Flare,  δεν ήταν όσο μεγάλη αναμενόταν! Ωστόσο τις επόμενες ώρες είναι ακόμη πιθανές γεωμαγνητικές καταιγίδες!

Όσοι με γνωρίζουν έστω λίγο, έστω και διαδικτυακά θα αντιλαμβάνονται ότι η χαρά μου με το περιεχόμενο του τίτλου είναι μεγάλη, θα ήταν βέβαια ακόμη μεγαλύτερη αν ήμουν κάπου στον αρκτικό κύκλο! Ο ήλιος μετά από μερικά χρόνια με εντελώς ψόφια δραστηριότητα σε κηλίδες και εκλάμψεις άρχισε να παίρνει τα πάνω του μέχρι να φτάσει σε κανα δυό χρόνια στο λεγόμενο solar maximum! Πριν καμιά βμομάδα η ηλιακή κηλίδα με όνομα 1158 δεν υπήρχε! Σήμερα είναι μεγαλύτερη από τον πλανήτη Δία και φυσάει προς τη Γη ηλιακούς ανέμους – σωματίδια δηλαδή με τρελές ταχύτητες! Προκάλεσε μάλιστα τη μεγαλύτερη ηλιακή έκλαμψη από το Δεκέμβριο του 2006!

Το υλικό φτάνει στη Γη, θα την πέσει στο μαγνητικό μας πεδίο προκαλώντας γεωμαγνητικές καταιγίδες και πολικό σέλας – Auroras ή Northern Lights, όπως προτιμάτε!  Υπάρχουν βέβαια πάντα οι φόβοι και για πρόκληση μπαχάλου στις τηλεπικοινωνίες, αλλά who cares που λένε και στο χωριό του Douglas Adams…

ΕΔΩ έχω ανεβάσει ένα ποστ με όλα τα βασικά για το σέλας, αλλά και μερικές μοναδικές φωτογραφίες που μου έστειλαν δυο φίλοι απ το βορά!

p.s. Θα σε δω μια μέρα (νύχτα) που θα μου πας…

Share on Facebook