Έκλειψη Ηλίου μέσα στα μεσάνυχτα;;;

Είναι δυνατόν; Όχι μόνο είναι δυνατόν, αλλά έγινε χθες το βράδυ! Η νέα σελήνη πέρασε μπροστά από τον Ήλιο του Μεσονυκτίου πάνω στον Αρκτικό κύκλο φτιάχνοντας μια σπάνια και απερίγραπτης ομορφιάς εικόνα! Το φαινόμενο θα συμβεί και πάλι σε 73 χρόνια! Εννοείται πως για μια ακόμη φορά έχω σκάσει από το κακό μου! Αγαπάω τον τέρμα Βορρά! A solar eclipse at midnight? It’s not only possible, it actually happened last night. On June 1st, the new Moon passed in front of the midnight sun above the Arctic circle, producing a partial eclipse of exquisite beauty. Bernt Olsen photographed the event from Sommarøy, Tromsø, Norway:



πηγή: spaceweather.com

Share on Facebook

H Χαλκιδική από ψηλά!


Σε μια από τις περιηγήσεις μας στο διαδίκτυο πέσαμε πάνω σε μια ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ σελίδα! Την www.airphotos.gr που περιλαμβάνει απίστευτες αεροφωτογραφίες από όλη την Ελλάδα! Τις εικόνες έχουν τραβήξει αρκετοί πιλότοι και το site θέλει να προβάλει τη χώρα μας, ενώ οι φωτογραφίες δεν είναι για εμπορική χρήση! Αξιοζήλευτη δουλειά, μπράβο και ευχαριστούμε τον φίλο Αθανάσιο Αθανασιάδη που μας έδωσε το ΟΚ να χρησιμοποιήσουμε κάποιες και να προβλάλουμε τη σελίδα!
Εμείς σήμερα παρουσιάζουμε μερικές φωτος από τη Χαλκιδική και για περισσότερα μπείτε στο site!
(p.s.δεν έχουμε δυσκολευτεί ποτέ πρισσότερο να διαλέξουμε κάποιες από τις φωτογραφίες)
1.Ακτή Σάνη -Άγγελος Οικονόμου
2. Βουρβουρού, Ακτή Καρύδι στις 1-7-10 από 1000ft -Α. Αντωνιάδης
3. Παραλία Παλιουρίου – Άγγελος Οικονόμου
4. Πλατανίτσι – Stella Dontsi

 

..
Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ από το http://www.magikesagores.gr
Τραβήξτε τα Βλέμματα όλων με τη Λάμψη του Φυσικού Μαυρίσματος… Μόνο 7€ για τρείς (3) συνεδρίες Solarium για να υποδεχτείτε το Καλοκαίρι.

.

.

.

.

.

.

.

.

πηγη: GREEK PIC – http://greekpic.blogspot.com/

Share on Facebook

Θεσσαλονίκη Αλλού!

Ένα από τα πιο σημαντικά projects στο Θεσσαλονήσι! Πολλοί συνησιώτες, καλλιτέχνες και μη έστειλαν τις εικόνες τους τοποθετώντας τη Θεσσαλονίκη Αλλού!

Εδώ είναι μια γκαλερί με τις καλύτερες εικόνες από το εικαστικό ταξίδι! Το σύνολο και τα ονόματα των δημιουργών στο άλμπουμ Θεσσαλονίκη Αλλού, στο Θεσσαλονήσι! Κλικ στο ροζ κουμπάκι!


Thessalonisi on Facebook! Join Us!

Share on Facebook

Ηφαίστειο στην Ισλανδία – απίθανες φωτογραφίες!


Χθες ένα ακόμη ηφαίστειο στην Ισλανδία ξύπνησε! Πρόκειται για το Grimsvotn, το πιο διάσημο λέει! Δηλώνω ότι ζηλεύω απεριόριστα που δεν είμαι εκεί! Πριν έναν ακριβώς χρόνο είχε σκάσει το Eyjafjallajokull που είχε κάνει μπάχαλο την Ευρώπη! Ένας από τους αγαπημένους φωτογράφους ο Terje Sordjerd (TSO photography) ήταν τότε εκεί και έβγαλε αυτές τις συγκλονιστικές φωτογραφίες από την έκρηξη και τους κεραυνούς που κύκλωσαν το ηφαίστειο! Ζηλεύω απεριόριστα, α, σας το είπα ήδη! Enjoy! *** ΕΔΩ ένα απίθανο βιντεάκι με την έκρηξη του Grimsvotn από πτήση!







Share on Facebook

Ένα αντίο στον Νίκο τον Push Pull…

Ένα περίπου μήνα μετά το Μανώλη το Ρασούλη ο Νίκος Παπάζογλου, πήγε να τον βρει! Είχα την τύχη να έχω πιει μια δυο φορές  μαζί του και να έχουμε πει μερικές κουβέντες! Ομολογώ ότι στεναχωρέθηκα σήμερα με το νέο, στα ίσια, όχι τυπικά – κρίμα μωρέ και τέτοια… Δε θα μιλήσω ούτε για το έργο, ούτε για το θάνατο, ούτε για την αρρώστια του! Θα το κάνουν πολλοί! Καταθέτω μόνο στη μνήμη του ένα βιντεάκι που με κάνει να τον θυμάμαι με χαμόγελο! Ένα απόσπασμα, λοιπόν, από ένα τραπέζι και μια κουβέντα με τον Νίκο Παπάζογλου, στην εκπομπή αποδόμησης του life style της κουζίνας “Με τα Κρεμμυδάκια” που κάναμε το 2004 στην ΕΤ3.
*(push pull ήταν το ψευδώνυμο του Νίκου Παπάζογλου, και είναι μια ηλεκτρονική διάταξη που χρησιμοποιείται στους ενισχυτές με λυχνίες)

Share on Facebook

Greek Pic – Η Eλλάδα μέσα από τα δικά σας μάτια!

Ένα νέο blog γεννήθηκε σήμερα με πολύ πολύ πολύ (έλα φτάνει) όμορφες εικόνες! Όπως αντιλαμβάνεστε από τον τίτλο του θα περιλαμβάνει εικόνες από όλα τα μέρη της Ελλάδας και φιλοδοξεί να φιλοξενήσει, ως φωτογράφους, όλους, εμάς, εσάς, αφού ένας φωτογραφικός φακός υπάρχει πια πανω στον καθένα μας!
Έτσι μπορείτε να στέλνετε τις φωτος σας στο mail greekpic@gmail.com ή να τις ποστάρετε στη σελίδα του facebook!

Φυσικά θα χαρούμε να το διαδώσετε και να γεμίσουμε φωτογραφίες!

Enjoy

Share on Facebook

Παρίσι: Πάει ο πύργος του Eiffel! Σα δεν ντρέπονται!

Καταγγέλλω από αυτό το βήμα την απόφαση της γαλλικής κυβέρνησης για μεταφορά του πύργου του Eiffel, στο θεματικό πάρκο της La Villete!

Οι προφάσεις και δικαιολογίες τύπου, προστασία του μνημείου κλπ μας αφήνουν παγερά αδιάφορους! Όλοι γνωρίζουμε ότι την περιοχή λυμαίνεται γνωστή κοινοπραξία του Σαρκοζί με έλληνα μεγαλοεργολάβο που σκοπεύουν να χτίσουν συγκρότημα μεζονετών. Απαιτούμε άμεση επανασυναρμολόγηση του πύργου!!!

Παρακαλούμε συμπληρώστε το σχόλιο και την υπογραφή σας για τη σωτηρία της αρχιτεκτονικής ιστορίας.

Share on Facebook

Βαρκελώνη, καπναπαγόρευση και άλλα ανθρώπινα… a fiction story


Η σφυρίχτρα του φύλακα της Caza Mila σφύριξε τρεις φορές. Αυτό σε γενικές γραμμές σήμαινε ότι έπρεπε να ξεκουμπιστώ ακριβώς εκείνη τη στιγμή, χωρίς καμία περαιτέρω καθυστέρηση. Εξάλλου ήμουν ο τελευταίος που είχα απομείνει στην ταράτσα. Οι τελευταίοι τουρίστες είχαν συμμορφωθεί με το αμέσως προηγούμενο σφύριγμα, περίπου δέκα δευτερόλεπτα νωρίτερα.

Mόνο που εγώ δεν ήμουν τουρίστας. Η δημοσιογραφική μου ιδιότητα και κάρτα άφησε παγερά αδιάφορο τον ανίκανο να επικοινωνήσει σε άλλη γλώσσα – εκτός της μητρικής του – φύλακα. Δυστυχώς έπρεπε να ξαναπεράσω την επομένη για να σκανάρω τα υπόλοιπα σημειώματα που είχανε σκαλίσει, διάφοροι ερωτευμένοι πάνω στον σοβά των περίτεχνων καμινάδων. Ήταν ένα από τα θέματα που έπρεπε να φέρω μαζί μου πίσω στην πατρίδα. Αυτή η άθλια ταπετσαρία σκαλιστών μηνυμάτων στις καμινάδες του αριστουργήματος του Gaudi. Θέμα μείζον στην Unesco, σχετικά με την καταστροφή της παγκόσμιας κληρονομιάς, αλλά ταυτόχρονα θέμα προσοδοφόρο για το υπουργείο πολιτισμού της Ισπανίας που στο αντίτιμο του εισιτηρίου για την Caza Mila συμπεριλάμβανε κι αυτόν τον μικρό, αλλά γοητευτικό – γι αυτούς – βανδαλισμό. Η αλήθεια είναι πως η παρατεταμένη οικονομική ύφεση στην Ευρώπη, πολλές φορές δεν άφηνε περιθώρια για ρομαντισμούς. Μάζεψα τα ζιμπράγκαλά μου και χαιρέτισα τον φύλακα. Εξάλλου είχα σκάσει από ώρα για ένα τσιγάρο, πράγμα που αναπόφευκτα θα με οδηγούσε στη Rambla. Γιατί αυτό; Σωστά, οφείλω μια εξήγηση:


Η Rambla λοιπόν
, ο γνωστός πεζόδρομος στο κέντρο της Βαρκελώνης, ήταν ο μόνος τόπος σε αυτή την πόλη όπου επιτρεπότανε το κάπνισμα. Αυτό συνέβαινε σε όλες τις πόλεις εδώ και χρόνια. Είχανε χτιστεί, σε όλο τον κόσμο, ειδικά κουτιά – δωμάτιa σαν τις τουαλέτες δρόμου ένα πράγμα, για να μπαίνουν μέσα και να καπνίζουν τα χαρμάνια. Αυτή – η Βαρκελώνη – είχε το προνόμιο να διαθέτει όλον τον πεζόδρομο της Rambla για αυτή τη χρήση. Και όπως ήταν φυσικό, γινόταν ένα εντυπωσιακό πανηγύρι όλη μέρα εκεί. Κάτι στο οποίο η συγκεκριμένη περιοχή ήταν συνηθισμένη από τα χρόνια που μάζευε φρικιά, τουρίστες, ζογκλέρ, χορευτές, ζωντανά αγάλματα, πουτάνες, τραβεστί και κάθε άλλο είδος ελεύθερων περιπλανώμενων. Τώρα υπήρχαν όλοι οι παραπάνω συν όλα τα χαρμάνια της Καταλονίας, συν όλους τους χαρμάνηδες τουρίστες της Καταλονίας, συν όλους εκείνους που είχανε τέλος πάντων κάποια δουλειά σ΄ αυτή την περιοχή και τύχαινε να είναι καπνιστές. Το θέαμα τη νύχτα, από κάποιο ψηλό σημείο της πόλης ήταν εντυπωσιακό. Η περιοχή φαινόταν από χιλιόμετρα μακριά σαν ένα φωτεινό σύννεφο. Αποτέλεσμα βέβαια αυτού, ήτανε να έχει η Βαρκελώνη δυσμενείς ταξιδιωτικές οδηγίες από τα τουριστικά γραφεία – κυρίως της Αμερικής – αλλά αυτό σε γενικές γραμμές δεν αποτελούσε πρόβλημα, απεναντίας θα έλεγα, για τον τουρισμό, μιας και οι νικοτηνάκηδες αυτού του κόσμου ήταν υπέρ αρκετοί για να συντηρήσουν τουριστικά την περιοχή. Υπήρχαν μάλιστα πλούσιοι που μένανε πια σχεδόν μόνιμα στα ξενοδοχεία της περιοχής, όπου η γη ήτανε πια μια από τις πιο ακριβές του πλανήτη.


Μεγάλη μπίζνα η Βαρκελώνη
. Το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων της πόλης προέρχονταν τελικά από τον καπνιστό τουρισμό. Αυτό σαφώς θα μπορούσε να έχει γίνει και στην Ελλάδα. Η Ελλάδα ήταν από τις λίγες χώρες στον κόσμο που τα σχέδια για αποκαπνοποίηση δεν κατάφεραν ποτέ να εφαρμοστούν. Και η Ελλάδα, όπως πάντα δεν κατάφερε να το εκμεταλλευτεί. Ενώ θα μπορούσε να έχει μετατραπεί σε έναν παγκόσμιο παράδεισο καπνιστών, άφησε για άλλη μια φορά την ευκαιρία να πηδήξει σε διπλανές χώρες όπως η Τουρκία και μερικές από τις πρώην Γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες. Εν πάση περιπτώσει δεν είναι της παρούσης να σχολιάσουμε σε αυτό εδώ το σύγγραμμα τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη αυτό. Ωστόσο ανήσυχα ελληνικά πνεύματα υπήρχαν παντού. Για παράδειγμα, ο Σταύρος ο Κολοσσός ήτανε ένας κτηνώδης ροδίτης, κοντά στα εκατόν εξήντα κιλά και δίμετρος. Είχε χρόνια στην Βαρκελώνη, από πιτσιρικάς. Είχε έρθει για διακοπές, κόλλησε με μια γκόμενα τη Λούρντες που δούλευε σε ένα από τα τουριστικά μπαρ στο Mare Magnum και είπε να την πέσει λίγο καιρό.

Κατόπιν είδε ότι σε αυτή την πόλη μπορείς να βγάλεις λεφτά με οποιονδήποτε τρόπο σου καπνίσει και για κάνα δυό χρόνια έκανε κι αυτός το ζωντανό άγαλμα στη Rambla. Μόνο που αυτός σαν έλληνας είχε καλύτερη έμπνευση. Ήτανε ντυμένος κουράδα – έτσι δεν κουραζότανε κι όλας – και είχε γύρω του μέχρι και μερικές ηλεκτρικές μυγούλες για το εφέ της υπόθεσης. Έτσι μάζευε όλο το χρήμα. Έσκαγε και πέντε φράγκα στην ρωσική μαφία για να μη του τα πρήζουν και όλα καλά. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ρεμάλια αυτής της πόλης που τρώγανε αμέσως τα κέρδη τους σε ξίδια και πούρα, ο Σταύρος κατόρθωσε να φτιάξει ένα καλό μασούρι. Κι όταν τον βρήκε η παγκόσμια καπναπαγόρευση, τον βρήκε και η καλύτερη ιδέα: Δεδομένου ότι όλες οι ασφαλιστικές εταιρείες είχαν αποκλείσει από πελάτες τους όσους είχαν την έμπνευση να καπνίζουν και τα κρατικά ασφαλιστικά ταμεία και ιδρύματα ήταν από καιρό παρελθόν, οι καπνιστές ήταν αποκλεισμένοι σε ότι αφορά τους τομείς της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και της συνταξιοδότησης. Ο Σταύρος λοιπόν ήταν ο πρώτος που ίδρυσε μια ασφαλιστική εταιρεία αποκλειστικά για καπνιστές, την Tar Insurance, και όπως είναι φυσικό έγινε μέσα σε λίγο καιρό εκατομμυριούχος! Είχα ραντεβού με τον Σταύρο, ήταν το δεύτερο θέμα που θα έφερνα στην πατρίδα.

Έκανα στα πεταχτά τρία τέσσερα τσιγάρα και μπουκάρισα σε ένα λαθραίο ταξί για να με πετάξει μέχρι το ραντεβού. Ο Σταύρος, που λέτε, καθότανε στο Les Caracoles, ένα εξειδικευμένων γεύσεων πανάκριβο εστιατόριο, που είχε ξεκινήσει από παλιά κάπου στην Plaza Reyal, αλλά τώρα είχε υποκαταστήματα σε όλα τα γαμάτα σημεία της πόλης. Το συγκεκριμένο, στο οποίο καθότανε ο Σταύρος με τους αυλικούς του, ήτανε στο πάρκο Guell, το γνωστό πάρκο που είχε σχεδιάσει ο Gaudi. Για την ακρίβεια ήταν εγκατεστημένο στο υπόστεγο με τις κολόνες. Οι ψησταριές και η κουζίνα αυτή την εποχή ήταν ακόμη υπαίθριες, δεξιά και αριστερά από τις σκάλες και το θέαμα καθώς ανέβαινες ήταν άκρως εντυπωσιακό. Ζωντανοί αστακοί γινότανε πυροτεχνήματα μέσα σε σύννεφα ψεκασμού με ασετόν, καπνιστά χοιρομέρια πανάρονταν μέσα σε σκάφες με φρυγανιά και σαλιγκάρια, κοτόπουλα παραγεμισμένα με παστό μπακαλιάρο φέρνανε την υπ΄ αριθμόν 3.266 στροφή τους στη σούβλα πριν καταλήξουν στο παχύ έντερο κάποιου σαπιοκοιλιά επιχειρηματία ή ντόπιου παράγοντα. Ο μονίμως μουτρωμένος μετρ μου πρότεινε να καθίσω σε μια καρέκλα, απέναντι από τον Σταύρο. Ο Σταύρος μου χαμογέλασε, σερβίροντας μου κρασί.

-«Καλώς ήρθατε αγαπητέ!» –
«Καλώς σας βρήκα…»
-«Σας έφερα εδώ για να δείτε πως αυτό που αναφέρατε το πρωί, στο τηλέφωνο, ως ιεροσυλία έχει πάψει να υφίσταται ως όρος εδώ και πολλά χρόνια…»
-«Μα, εστιατόριο στο πάρκο που σχεδίασε ο αείμνηστος;…»
-«Εστιατόριο στο πάρκο του Gaudi, γιατί όχι; Δεν πρέπει να έχει χρήση ένας χώρος, μόνο και μόνο επειδή είναι όμορφος;»
-«Ε, δεν είναι ακριβώς έτσι… Αν είναι, να αρχίσουμε να κάνουμε και στην Ακρόπολη psycho parties!»
-«Άσχημα θα ήταν; Δέκα εκατομμύρια τρελαμένα πιτσιρίκια το χρόνο, φρέσκος τουρισμός με μια κίνηση. Γι αυτό δεν πάτε μπροστά στην Ελλάδα. Είστε ακόμη κολλημένοι σε έναν στείρο σεβασμό προς την παράδοση, προς τις αξίες … μα ποιες αξίες; Ο κόσμος πρέπει να προχωράει μπροστά!»
-«Μα, χαλώντας τα έργα των παρελθόντων πολιτισμών;»
Τα έργα στα οποία αναφέρεστε πρέπει να συνεχίσουν τη δημιουργική τους διαδρομή μέσα στο χώρο των φάσεων,… μέσα στον χρόνο για να μη σας μπερδεύω. Αλλιώς, είναι νεκροταφεία των πολιτισμών και τα νεκροταφεία είναι πολύ άσχημο θέαμα, δε συμφωνείτε;»
-«Ε, όπως τα λέτε…»
-«Αν δεν κάνω λάθος, εκεί στην Ελλάδα διατηρείτε ακόμη κάτι βλακείες σαν τα λαδάδικα, στη Θεσσαλονίκη, την Πλάκα, στην Αθήνα και μερικά μνημεία κλειστά ή με μίζερες χρήσεις, μουσειακές κυρίως… δεν είναι αστείο;»

Ομολογώ ότι ήμουν πολύ κοντά στις απόψεις του Σταύρου του Κολοσσού
, αλλά δε είχα τολμήσει ποτέ ως τώρα να τις εκφράσω δημόσια. Έτσι, δέχτηκα με χαρά την οικονομική του πρόταση, με αντάλλαγμα να φτιάξω τη δημόσια εικόνα του στην Ελλάδα. Στόχος του φυσικά μερικές επενδύσεις, σχετικά με τη δημιουργική επανάχρηση γνωστών μνημείων. Αν όλα πηγαίνανε καλά, θα με περίμενε μια θέση καλλιτεχνικού διευθυντή στο Μαντείο των Δελφών. Αν πάλι το project σκάλωνε στην αρτηριοσκλήρυνση των πολιτικών στην Ελλάδα, μια θέση αγάλματος στη Ramblas είναι πάντα μια αρχή…

Share on Facebook

Θεσσαλονίκη 2 χιλιάδες τόσο μ.χ.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΗΣΙ
Ένα νησί στο μυαλό σου!

Έτος Δύο Χιλιάδες Τόσο μ.Χ.
Η πόλη της Θεσσαλονίκης έχει από καιρό εγκαταληφθεί από τους κατοίκους της μετά από μία σειρά γεγονότων που ήταν αναμενόμενα, αλλά ποτέ κανείς δεν αποφάσισε να εμποδίσει! Ένα πρωί, τα αυτοκίνητα στο κέντρο σταμάτησαν να κινούνται! Δε μπορούσαν πια να κάνουν ούτε μπρος, ούτε πίσω, μιας και δεν είχε μείνει ούτε ο ελάχιστος χώρος να κινηθούν! Τα μικροσωματίδια στην ατμόσφαιρα, από καιρό είχαν βαρεθεί να τραβούν το καθένα το δρόμο τους και αποφάσισαν να συνδικαλιστούν σε ένα πυκνό, παχύρευστο νέφος, εκμεταλλευόμενα την υγρασία της πόλης!
Κάθε μορφή πρασίνου, εκτός από τα πράσινα λεωφορεία (πράσινα ήταν τα τελευταία χρόνια) είχε αποδημήσει εις κύριον, εδώ και και αρκετά χρόνια! Οι αρχόντες της πόλης, που διοικούσαν τα τελευταία – τόσα – χρόνια έμεναν έξω από αυτήν και ήταν εξαιρετικά απασχολημένοι με το να διαχειρίζονται χρήματα! Οι αντίπαλοι τους, που ανησυχούσαν και ήθελαν πολλά – τόσα – χρόνια να αλλάξει κάτι… δεν είχαν συνειδητοποιήσει το που είχε φτάσει η κατάσταση! Ήταν εξαιρετικά απασχολημένοι με το να συζητούν το τι πρέπει να γίνει για να αλλάξει η κατάσταση!

Λίγες -τόσες- ώρες μετά η πόλη βούλιαξε στον Θερμαϊκό, από το βάρος των συναισθημάτων των πολιτών της… Τα θολά πράσινα νερά, αυτό το βρωμερό μοχίτο-like τζελ που λέγεται Θερμαϊκός κατάπιε την πόλη, βοηθώντας την να αναπαυθεί…

Και τότε, ένα όνειρο γεννήθηκε μέσα από τον εφιάλτη! Τα νερά έγιναν κρυστάλινα και από τα βάθη του Θερμαϊκού, αναδύθηκε το Θεσσαλονήσι! Ένα νησί, που δημιουργήθηκε από τις σκέψεις όλων αυτών που είχαν αγαπήσει κάποια στιγμή αυτή την πόλη! Μια δεξαμενή εικόνων, επιθυμιών, φαντασιώσεων! Γι αυτό και το Θεσσαλονήσι δεν έχει συγκεκριμένο σχήμα ή δομή! Μπορεί να έχει κρυστάλινες παραλίες με φοίνικες (που δεν κινδυνεύουν να καούν…)! Μπορεί να έχει ουρανοξύστες που θα κάνουν το Burj Halifa να κρύψει την κεραία του στην άμμο του Ντουμπάι, από ντροπή! Μπορεί να έχει τροπικά δάση, βράχια με γαϊδουράγκαθα, λιβάδια με τουλίπες και μανιτάρια, βίλες με πισίνες και βοσκοτόπια με τάρανδους!
Μπορεί να έχει παγετώνες και γύρω γύρω καυτή έρημο ή να είναι ένα απέραντο πορνοστάσιο! Μπορεί να έχει για συγκοινωνία νεροτσουλήθρες και κυλιώμενα πεζοδρόμια! Μπορεί να έχει, τέλος πάντων, όποιο όνειρο έχει στο μυαλό του ο καθένας γι αυτή την πόλη, αυτή τη χώρα ή αυτόν τον πλανήτη!

Αυτό, θα μπορούσε να είναι λοιπόν ένα σενάριο μιας ταινίας, καθόλου επιστημονικής, φαντασίας που περιγράφει την ιδέα αυτού του νησιού που ονομάστηκε Θεσσαλονήσι πριν από 10 και κάτι χρόνια! Τότε, είχε σχεδιαστεί, σαν ένα χαμογελαστά ουτοπικό σχέδιο ανάπτυξης της πόλης, από την ομάδα των σουητντριμιστών αρχιτεκτόνων, (Αντώνης Βλαβογελάκης, Δημήτρης Πατρίκης, Σάββας Λεσπουρίδης, Πάνος και Γιώργος Γιαννούλας, Αντωνία Ευθυμιάδου) και είχε εμφανιστεί, την εποχή του μιλένιουμ σε περιοδικά και εκθέσεις!

Πριν λίγους μήνες το Θεσσαλονήσι, έκανε την ηλεκτρονική του επανεμφάνιση με ένα blog (thessalonisi.wordpress.com), μία σελίδα στο Facebook (facebook.com/thessalonisi) και ένα τηλεοπτικό κανάλι: youtube.com/thessalonisi
Πρόκειται για ένα project που η χρησιμότητα του μπορεί να χαρακτηριστεί ως αμφισβητούμενη, πολλαπλή, απροσδιόριστη και άλλα τέτοια! Μπορεί κάποιος να το δει, σαν ευκαιρία σκοτώματος χρόνου από το γραφείο, ή σαν σπινθήρα σκέψης και δημιουργίας!

-ΠΟΛΙΤΗΣ λοιπόν είναι όποιος το δηλώσει επώνυμα ή με nickname σε κάποια από τις ηλεκτρονικές του σελίδες! Ιδιαίτερα εκτιμούνται οι πολίτες που θα στείλουν μία φωτογραφία ή ένα βίντεο με δήλωση τους και τυπωμένη τη σημαία! Μετράει και το να φαίνεται η σημαία στην οθόνη ενός υπολογιστή! Ακόμη πιο χαρούμενους μας κάνει ο Πολίτης, που αφήνει τη φαντασία του και τη δημιουργικότητα του ελεύθερη και συμμετέχει στη δεξαμενή φαντασιώσεων του Νησιού!

Το εδαφικό καθεστώς του Θεσσαλονησίου, είναι περίεργο, αλλά απλό! Ως έδαφος, χωρικά ύδατα και εναέριος χώρος του θεωρείται ο χώρος που καταλαμβάνει ανα πάσα στιγμή ο κάθε Πολίτης! Είναι σαφές ότι οι ευτραφείς Πολίτες, εφόσον καταλαμβάνουν μεγαλύτερη επιφάνεια, θα ονομάζονται επιφανείς Πολίτες!

Το πολίτευμα του νησιού, σκεφτήκαμε να ονομάζεται Κοινοβουλευτική Πρωτοβουλία! Συζητάμε όλοι, όποιο θέμα προκύπτει, αλλά στο τέλος ο καθένας κάνει αυτό που νομίζει καλύτερο! (Αυτό γίνεται, θα μου πείτε, και στην Ελληνική Δημοκρατία, αλλά εμείς έχουμε εμπιστοσύνη, ο ένας στον άλλο)

Ο κάθε Πολίτης μπορεί να προτείνει νόμους, μέτρα, έργα κλπ που θα ήθελε να ισχύουν/πραγματοποιηθούν! Οι προτάσεις μπορούν να αφορούν οτιδήποτε! (Όπως το να οριστεί δια νόμου το τετράγωνο σχήμα στα μπιφτέκια!) Οι προτάσεις θα συζητιούνται μέσω σχολίων – comments στο blog και στη facebook page! Μπορούν ακόμη να συζητηθούν σε βιντεάκια αναρτημένα στο διαδίκτυο, σε ραδιοφωνικές εκπομπές ακόμη και στην τηλεόραση! Στο τέλος όμως… ΔΕΝ είναι απαραίτητο, να λαμβάνεται καμία απόλυτως απόφαση! Με τον τρόπο αυτό θα προστατεύσουμε την εικονική μας κοινότητα από νόμους οι οποίοι δε θα εφαρμόζονται! (ωστόσο όποιος θέλει να φτιάχνει στο εξής τετράγωνα μπιφτέκια, θα εμψυχωθεί να το κάνει!)

Η σημαία μας τέλος, αγαπητοί Συνησιώτες ή εν δυνάμει Συνησιώτες, αποτελείται από ένα χρώμα που μας άρεσε (για να το αναπαράξετε είναι R-188, G-0, B-201 To ότι το green είναι στο μηδέν δεν πρέπει να το εκλάβετε επ ουδενί ως πολιτικό σχόλιο!) και από τον κέρσορα που δείχνει εσένα, τον ΠΟΛΙΤΗ!

Thessalonisi on Facebook!

Share on Facebook

Ιπτάμενοι…

…δημιουργοί κουτσουλιών!

Αυτός είναι ο τίτλος των δύο παρακάτω έργων μου, που ανοίγουν μια νέα κατηγορία στο VLAVO Undertainment, την κατηγορία της φωτογραφίας!

Σε αυτή την κατηγορία θα αναρτώ φωτογραφίες που έχω βγάλει σε ταξίδια ή την καθημερινότητα! Χωρίς να διεκδικώ την ιδιότητα του φωτογράφου, αλλά της κόρης οφθαλμού!

Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν στη λίμνη της Καστοριάς!

Share on Facebook

Jazz is Paris!

Η προβολή τελείωσε. Βγήκα από τον Α.Μ.Ο.Κ. (Απελπιστικά Mεγάλο
Ολογραφικό Κινηματογράφο), ψάχνοντας τα τσιγάρα μου μέσα σε κάποια από
τις εσωτερικές τσέπες, καθώς προχωρούσα στον υπαίθριο χώρο της La Villete. Κοίταξα πίσω μου. Η καθρέφτινη σφαίρα του παλιού La Geode,
έμοιαζε να έχει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, από τότε που
κατασκευάστηκε ο Α.Μ.Ο.Κ., τριπλάσιος σε μέγεθος και προκλητικά
κατακόκκινος. Στο La Geode είχαν μείνει – για ιστορικούς λόγους – κάτι παλιές προβολές Imax,
ενώ στον καινούριο ήταν τώρα όλα τα λεφτά. Το θέαμα ήταν πραγματικά
πρωτόγνωρο και εκκωφαντικά εντυπωσιακό. Μόνο που τα ντοκιμαντέρ που
είχα επιλέξει να δω, βγήκαν εξαιρετική κουκούλα: Μύκητες και βακτήρια στην εποχή των παγετώνων και η μυθολογία της αμοιβάδας.
Καμιά φορά η μανία μου για την επιστημονική γνώση με φέρνει σε πολύ
δύσκολη θέση. Θυμήθηκα άλλη μία φορά που είχα πάει να παρακολουθήσω ένα
συνέδριο στο Κεμπέκ, σχετικά με τη μηδενική πιθανότητα αναπαραγωγής μονοκύτταρων οργανισμών στη διαστημική ζώνη Van Allen,
Μεγάλη πατάτα… Γενικά, μπορώ να πω ότι οι πιθανότητες να πετύχω μάπα
επιστημονική δραστηριότητα είναι μία στις τρεις με τάση να γίνει μία
στις δύο, τον τελευταίο καιρό. Κατέληξα σε αυτό το συμπέρασμα μετά από
πολλά χρόνια ενασχόλησης με το άθλημα.

Ωστόσο,
η επιστήμη εξακολουθεί να είναι το πάθος μου. Όλο τον ελεύθερο χρόνο
μου τον σπαταλάω εδώ και καιρό σε ένα γενικότερο ψάξιμο με την
επιστήμη. Όχι μόνο τον χρόνο μου άλλα και το χρήμα μου. Κι αν σκεφτεί
κανείς ότι ο χρόνος είναι χρήμα, το κυνήγι επιστημονικών δραστηριοτήτων
ανά τον κόσμο, είναι μια εντελώς πολυέξοδη και ασύμφορη δραστηριότητα.

Εν
πάση περιπτώσει, αυτή τη φορά ήμουν καλεσμένος στο Παρίσι. Ως ένας από
τους ιδρυτές των Επώνυμων Αλκοολικών – και νυν αποτοξινωμένος – είχα
την τύχη να με καλέσει ο φαρμακευτικός σύλλογος της Γαλλίας για μια
πολύ σημαντική παρουσίαση.

«Η
φετινή γιορτή για τη νέα σοδιά του Μποζολέ Νουβό θα είναι η αρχή για τη
νέα εποχή στα ήθη και τα έθιμα της οινοποσίας. Οι νέες τεχνολογίες
έχουν επιτυχώς εισαχθεί και στην παραγωγή κρασιού. Πιείτε άφοβα μέχρι
σκασμού
!
» , έλεγε το δελτίο τύπου με την πρόσκληση.

Έπρεπε να κατέβω σε ένα από τα τρία σημεία όπου γινόταν η παρουσίαση. Τα καφέ της Μονμάρτρης, τα μπιστρό του St Germain
ή τα μπαράκια της Βαστίλης. Επειδή η αναποφασιστικότητα είναι ένα από
τα κύρια και καίρια σημεία της προσωπικότητάς μου, έπρεπε να βρω έναν
τρόπο ώστε να αποφασίσω που θα πάω. Έβγαλα ένα νόμισμα: Κορώνα Βαστίλη
– γράμματα Μονμάρτρη… Μαλακία! Γιατί να μην έχουν τρεις όψεις τα
νομίσματα; Σκέφτηκα να το πάω με ποδοσφαιρική μέθοδο: Θα έπαιζα πρώτα
τις δύο περιπτώσεις και αυτή που θα κέρδιζε θα πήγαινε στον τελικό με
την τρίτη. Έτσι κι έγινε… Κέρδισε η Βαστίλη, κατέβηκα στο μετρό και
ξεκίνησα προς τα εκεί. Τα κανα δυό λεπτά της διαδρομής πέρασαν
ευχάριστα παρακολουθώντας δύο από τους σεκιουρητάδες του μετρό να
προσπαθούν να ψήσουν έναν εξαιρετικά φάλτσο άστεγο, να σταματήσει την
προσπάθεια να τραγουδήσει Αζναβούρ και να κατέβει από τον συρμό.

Ξαναβγήκα στην επιφάνεια της γης.
Ασυνήθιστα μεγάλη κίνηση. Κι ασυνήθιστη αισθητικά. Το ποσοστό των
διαφόρων φυλών που σύχναζαν στην περιοχή είχε μειωθεί δραματικά προς
όφελος ενός μεγάλου πληθυσμού σινιέ τεχνοκρατών και executive
ταγεράτων κυριών. Σκέφτηκα ότι μάλλον είναι πρόβλημα της συγκεκριμένης
ημέρας και προσπάθησα να ψαχτώ για κανένα από τα μπαράκια που είχα πάει
παλιότερα. Έτσι χώθηκα στο πλήθος.

Σε όλα τα μαγαζιά υπήρχε ένα διαφημιστικό stand
με συμπαθείς νεαρές μέσα σε πορφυρές ενδυμασίες. Πλησίασα μία για να δω
τι θα συμβεί. Η κοπελίτσα με χαρά μου έδωσε δύο φακελάκια με κάτι
κόκκινες παστίλιες που γράφανε επάνω Μποζολέ Νουβό, ένα ποτήρι
νερό και μου είπε κάτι στα γαλλικά. Φυσικά δεν κατάλαβα τίποτα, της
πέταξα κι εγώ κάτι ουί, Λεκορμπιζιέ, Ζακ Υβ Κουστώ και άρχισα να
διαβάζω τις οδηγίες στο φακελάκι, που ευτυχώς υπήρχαν και στα αγγλικά.

Η περιβόητη καινοτομία, λοιπόν, ήταν η παρασκευή των κρασιών
σε συμπυκνωμένη μορφή αναβράζουσας παστίλιας με ελεγχόμενη (!) δράση.
Το τελευταίο σημαίνει – εξηγούσε παρακάτω – ότι το παρασκεύασμα, αφού
διαλυθεί στο νερό γίνεται κρασί, περιέχει όμως έναν παράγοντα που
ελέγχει την ποσότητα αλκοόλης στο αίμα και από ένα σημείο και πέρα, τη
διασπά με αποτέλεσμα να μην καταφέρνεις να μεθύσεις. Σα να λέμε ότι το
κρασί αυτολογοκρίνεται δηλαδή! Η περιεκτικότητά του βέβαια σε κάτι
πρόσθετες βιταμίνες, αντιοξειδωτικά και μεταλλικά άλατα, ήταν
δευτερευούσης σημασίας. Το έξυπνο κρασί! Smart Wine!
Έτσι πρέπει να το ονομάσουν, σκέφτηκα και μετά ανατρίχιασα με τη σκέψη
μου. Ανατρίχιασα διότι ήμουν ήδη οργισμένος από τη νέα αυτή μορφή
καταστολής της ελεύθερης διαχείρισης του ψυχικού μας κόσμου και παρόλα
αυτά σκέφτηκα σα διαφημιστής – δραστηριότητα που ποτέ δεν εγκατέλειψα
άλλωστε οριστικά – όπως ακριβώς ποτέ δεν εγκατέλειψα και την επιστήμη.
Είμαι ελεεινός, ξανασκέφτηκα. Σκέφτομαι θετικές προσεγγίσεις για τα
πράγματα που μισώ. Είμαι άρρωστος, i m learning to love the things that I hate, που τραγουδoύσανε κάποτε κι οι New Model Army. Ή Je suis malade, που λένε και οι γάλλοι…

Γύρισα μέσα στην τσατίλα προς ένα από τα κοριτσάκια με την πορφυρή ενδυμασία:
«Θα σπάσω την αποτοξίνωσή μου!», της φώναξα «…δε θα περάσει ο
φασισμός!». Αυτή μου απάντησε κάτι παρντόν, Ντελακρουά, Ζακ Σιράκ και
τέτοια.

Σηκώθηκα κι έφυγα με τα πόδια προς το ποτάμι, καπνίζοντας και απολαμβάνοντας την καταχνιά. Σταμάτησα στην Pont Neuf σε έναν πλανόδιο τύπο με κρεμασμένο snack bar
στους ώμους και ψώνισα ένα κονιάκ και μια κρέπα με μανιτάρια. Συνέχισα
παράλληλα με τις όχθες του Σηκουάνα, πότε στη δεξιά και πότε στην
αριστερή όχθη. Σκεφτόμουν πως τελικά ίσως και να έπρεπε να παρατήσω την
επιστήμη. Όσο περνάει ο καιρός τόσο χειρότερη γίνεται και πιο
απάνθρωπη. Άκου ευνουχισμένο κρασί!… Θα τρίζουν τα κόκαλα των προγόνων
μας… Σταμάτησα στο Τροκαντερό δίπλα σε κάτι ζευγάρια που βγαίνανε
φωτογραφίες με φόντο τον πύργο. Το κονιάκ είχε τελειώσει και με μια
καθόλου μα καθόλου πολιτικά ορθή κίνηση πέταξα το μπουκάλι στα νερά του
σιντριβανιού από κάτω. Με κοίταξαν έκπληκτοι, τους κοίταξα
περιφρονητικά και κατηφόρισα την πλατεία προς τον πύργο. Σκέφτηκα να
ανέβω επάνω να χαζέψω λίγο τους μηχανισμούς από τα ασανσέρ. Λίγη ρετρό,
ακίνδυνη τεχνολογία μου χρειαζόταν…

Share on Facebook

I ‘ve been… Budapest-ed!

Αγαπητοί και μη, επέστρεψα και τρέχω!
Έτσι λοιπόν, δεν έχω πολύ χρόνο για αναλ-υτική περιγραφή, του ταξιδιού στη Βουδαπέστη, θέλω όμως να πω πως έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να αποτρέψω την οικονομική κατάρρευση της χώρας! Δεν ήμουν ωστόσο αρκετός!

Θέλω να σημειώσω μόνο την εξαιρετική κουζίνα, τα αξιοπρεπή κρασιά και το ότι η πόλη είναι μάλλον απαγορευτική-οικονομικά, για το μέσο βουδαπεστιανό που θέλει να το ρίξει λίγο έξω και να πιεί ένα ποτηράκι παραπάνω, βρε αδερφέ!

Αν εξαιρέσεις τους ταρίφες, που…

1. Ανήκουν δεν ξέρω κι εγώ σε πόσες διαφορετικές εταιρείες, με άλλα κόμιστρα η κάθε μία!
2. Θα προσπαθήσουν να σε κλέψουν, στις περισσότερες περιπτώσεις!
3. Ψαρώνουν με το αυστηρό ύφος όταν τους ενημερώσεις ότι δεν τα τρως αυτά και τον πήρες χαμπάρι ότι κλέβει!
4. Είναι έτσι κι αλλιώς ακριβοί!
(αποτέλεσμα να μην ξέρεις ποτέ πόσο θα κοστίσει μία διαδρομή)

…ο υπόλοιπος κόσμος ήταν ευχάριστος και χαρμόσυνος!

p.s. Οι βουδαπεστιανές θεές είναι μάλλον είδος υπό εξαφάνιση, αφού μπόρεσα να συλλέξω ελάχιστα δείγματα, μερικές εργαζόμενες σε καταστήματα και μερικές προνομιούχες σε νυχτερινά μαγαζιά!
Τα escort servises στα τοπικά έντυπα καταναλώνουν πάντως μισό αμαζόνιο σε χαρτί!

Σας αφήνω στα τρυφερά χέρια των εικόνων!





Share on Facebook